D.
@GumusTavuk
Metalurji ve Malzeme Mühendisi
İstanbul Teknik Üniversitesi-Metalurji ve Malzeme Mühendisliği
İstanbul
Mudanya, 22 Mayıs
82 okur puanıAğustos 2013 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sevgi, ne kadar güzel bir kelime ne kadar güzel bir anlama sahip degil mi?
Onu bu yaşımda da olsa keşfediyor olmak içimi büyük bir mutlulukla dolduruyor.
Evet maalesef çok uzun zaman sevgiye maruz kalmadım. Travmatik bir çocukluğum olduğu için hep sevgide eksik kaldığımın farkındaydım. Hiç yok değildi elbette, sadece yarım eksik..
Burada eksik olduğum için özellikle aşk işlerinde hep kendimi frenledim. Kendimi durdurdum. Sevmeyi sevilmeyi bilmiyordum ki, nasıl bir başkasıyla böyle bir işin içine girebilirdim? Ya onu kırarsam üzersem ya bu eksiğimin farkına varırsa? Böyle düşüncelerin altında içimdeki sevgi kırıntılarını ezip durdum yıllarca. Sonra kendimi kitaplara verdim ve elime aldığım kitaplarda sevgi öğrenilebilen bir şeydir diyordu. Kitaplara güvenirim, gerçekten öğrenebilir miydim? Daha iyi anlayabilir miydim? İçimde sevgi vardı farkındaydım, gelişmesi büyümesi gerekiyordu. Ne kaybederdim? Denedim..
İşte bu yolculukta karşıma Leo Buscaglia ve eserleri çıktı. Düşünün öyle bir adam ki üniversitede bir ders veriyor. Sevgi dersi! Bu dersi de bir öğrenci intihar ettikten sonra açmaya karar vermiş. Insanlara sevgiyi öğretebilirim, dünyayı değiştirebilirim diye düşünmüş. Eminim öğrencilerinin çoğunun kalbine dokunmuştur. Bıraktığı eserlerle bana da dokundu çünkü..
9 Numaralı Otobüsle Cennet’e yolculuk kitabında sevgi anlatıyor Buscaglia, onun zorluğunu, çaba istediğini. Sevginin uğraş emek istediğini zayıflara kolay pes edenlere göre olmadığını. Sevginin büyük oranda cesaret olduğunu söylüyor. Her cümlede durup üzerinde saatlerce düşünmeniz gerekiyor. Öyle bir kitap, ama büyüyorsunuz. Öğreniyorsunuz, gelişiyorsunuz, kendinizi fark ediyor, hatalarınızı, eksikliklerinizi goruyorsunuz.
Ödün vermenin aslında kendinden bir şey feda etme olmadığını, kendi gururunuzu
Birçok şeyi hevesle seven insanlar için, cennet, hayatın kendisidir.
Evet yine bir "çocuk kitabı" ile karşınızdayım. Daha önce de diğer incelemelerimde belirttiğim gibi ben bu kitapları çocukken okumadım. Daha sonra bunların eksikliğini hissedip 26 yaşımda hepsini yeniden okumaya karar verdim. Şimdi diyorum ki iyi ki çocukken okumamışım.
Bu küçük geçmişe yolculuktan sonra kitaba dönersek eğer Hermann Hesse'den sonra Jules Verne'i ikinci favori yazarım olarak belirledim. Bu okuduğum ilk kitabı fakat o kadar derin araştırmalar yapılmış ki hayran kalmamak elde değil. Kitabı okurken durup kitap kaç tarihinde basıldı diye merak ettim. Cevap: 1865!!!
Neden buna bu kadar şaşırdığımı merak edenler varsa sizi hemen ufak bir tarih turuna çıkarayım. Alüminyumun büyük oranlarda üretilmesi 1886 yılında Hall-Heroult prosesinin keşfiyle mümkün olmaya başlamıştır (Gerçek bilgi). Ama Aya Yolculuk'ta Verne bu bahsettiğim prosese benzer bir prosesi tarif ederek "ALÜMİNYUM" mermi kullanıyor! Verne bu romanı kaleme aldığında daha alüminyum üretimi yoktu bile!!
İnsanoğlu uzaya ilk roket fırlatışını ise 1957 yılında gerçekleştirdi. 1865 yılında Verne, lokasyon seçimi, fırlatma aracı - kapsül yapımı, yakıt tüplerinin ayrılışı, kapsül içinde üretilecek oksijene varana kadar her şeyi çook büyük bir doğruluk payıyla anlatması kafamda soru işaretleri bıraktı!
Karakterlere gelirsek, kesinlikle bir liderin nasıl olması gerektiğini bu kitapta görebilirsiniz. Kendini adayan insanları nasıl yönlendireceğini iyi bilmekle birlikte o da bu davaya o kadar inanmış ki, hiçbir güç onu yolundan döndüremiyor. Öngörüleriyle birçok aksiliğin önüne geçebiliyor.
Benim hayran kalmamın sebebi tabi ki mühendis mesleğine mensup olmamdan geliyor olabilir. Bilim, teknik, uzay, astronomi sevmeyenler pek de çekici bulmayacaklardır. Ama evrenin gizemlerine dalmak için hiçbir zaman geç
