İnsan bazen yorulur…
Koşmaktan, düşünmekten, yetişmeye çalışmaktan.
İçinde anlamlandıramadığı bir telaş büyür,
sanki dünya, omuzlarının tam üzerine oturmuş gibi.
Ama tam o yerde, tam o ağırlığın içinde
İman insana bir kapı aralar:
*“Bırak, sen tutmaya çalışma.*
*Rabbin zaten tutuyor.”*