Dünyanın kargaşasından kaçmak için haftada bir gün (her hafta Pazar günü) doğaya salıyorum kendimi ve dere tepe, dağ bayır, çamur çimen, kar yağmur demeden, Allah ne verdiyse iliklerime kadar hissedip yaklaşık 10-17km yol yürüyorum bir ekiple. Yorulmadan, bunalmadan, sıkılmadan, şikayet etmeden, kavga/münakaşa etmeden, "keşke bugün bitmese" diyerek bitiriyorum o günü ve sonraki haftayı iple çekiyorum. Şunu fark ediyorum bu yürüyüşlerde: ben, doğaya aitim ve beni yalnızca doğa kucaklıyor olanca sevgisiyle, karşılıksız sunuyor tüm güzelliklerini. Yaşamak gerçek anlamda yalnızca doğada mümkün. Gerisi tamamen ziyan. Bişnev...