Yavru leylek kanatlarını açar
uçmaya kalkar, sonra yuvasından ayrılmayı
göze alamayıp indirir ya kanatlarını;
benim de içimdeki soru sorma isteği
bir kabarıp bir diniyordu,
Ne denli hızlı yürüsek de
güzel babam susmadı: “Sözlerinin okunu
tutma yayda gerili, bırak gitsin ileri” dedi.
Zor kullanarak başkalarına zarar verenleri
Içinde haşlayan kanlı ırmak şu yaklaşan.
Ey kısacık ömrümüzde bizi mahmuzlayan
Obur dünya da acılara bulayan
Gözü dönmüş açgözlülük ve çılgın öfke!