Az once üzücü bir haber aldim ve icimden gecenleri paylasmak istedim.
Hayati eleştirmekten, hayati sevmeyi es geçiyoruz. Hep karanlığı konuşmaktan, nefes alacağımız aydınlığı görmüyoruz. Anlık sevinçlere ve acilara odaklanıp, zamani es geciyoruz. Ne yazık ki bazılarımız bu kuyudan çıkamıyor.
Şems-i Tebrizinin 40 kuralindan 29. kuralı paylasayim;
"Kader hayatımızın önceden çizilmiş olması demek değildir. Bu sebepten 'Ne yapalım, kaderimiz böyle' deyip boyun bükmek cehalet göstergesidir. Kader yolun tamamını değil, sadece yol ayrımlarını verir. Güzergâh bellidir ama tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Öyleyse ne hayatına tamamen hâkimsin, ne de hayat karşısında çaresizsin
Hayatın kıymetini bilmemiz dileklerimle.
Davranışlarının ve kurduğunuz cümlelerin ne kadar değerli olduğunu örnekleri ile anlatılmış. *Zihin oyun oynamayı sever, bilenler oyun kurmayı daha da sever.