Sarah Jio’nun Yaşanmamış Hayatlar’ını bitirdiğimde, içimde tuhaf bir sessizlik oluştu.
Hani bazı kitaplar vardır; kapağını kapatırsın ama cümleleri hâlâ odada dolaşır, kalbinin kenarına ilişir, seni hemen bırakmaz… İşte bu kitap tam olarak öyleydi.
Bu romanı okurken sadece bir hikâyenin tanığı olmadım. Lena’nın hayatına uzaktan bakmadım; onunla birlikte düşündüm, onunla birlikte sustum, onunla birlikte uyudum. Verilen her kararda sanki parmak izim vardı. Yaşanmamış hayatları yalnız başına tecrübe etmedi Lena; ben de onun yanındaydım. Sayfalar ilerledikçe geçmiş, ihtimaller ve “ya şöyle olsaydı”lar sadece Lena’nın değil, benim de zihnimde yankılandı.
Sarah Jio’nun kalemi, insanın içini okşayan bir yumuşaklığa sahip. Sert değil, bağırmıyor, iddia etmiyor; usulca dokunuyor. Yer yer hüzünleştiriyor ama bu hüzün insanı karartan bir ağırlık değil. Daha çok, geçmişe kısa bir bakış atıp sonra derin bir nefes almak gibi. Ve kitabın sonunda… garip bir huzur kalıyor geriye. İnsan, “iyi ki” diyor. “İyi ki bazı şeyler yaşanmamış.”
Roman bana şunu fısıldadı:
İçimizde ukte kalan her şey, aslında bir eksiklik olmak zorunda değil. Bazı kapıların kapanmış olması, bizi daha kötü bir hayattan değil; olmamız gereken hayattan korumuş olabilir. Geriye dönüp hüzünlenmek yerine, elimizde olan bu hayatı nasıl daha iyi, daha anlamlı ve daha çiçekli kılabileceğimizi düşünmek belki de asıl mesele.
Ve Rosie…
Ah Rosie.
Herkesin hayatında olması gereken o tonton, tatlı, bilge nene. Sadece bir karakter değil; bir sığınak, bir rehber, bir vicdan sesi gibi. Onun varlığı, romana sıcak bir ışık katıyor. Okurken insan, “keşke benim de böyle bir Rosie’m olsaydı” demeden edemiyor.
Sarah Jio’nun en sevdiğim yanı şu: Okuru yormadan derinleştiriyor. Büyük cümleler kurmak için çabalamıyor ama yazdıkları
