Halil Demir
@Halil_ddmr
İlk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta Kimdi aydınlatan benim zindan gözlerimi
Sevilmek mi
O son artığı en ilkel çağların
Bir mağara duvarındaki en eski resim
Ya sevmek
Hiç sönmeden bir ömür boyu
O en güzel huy benimsediğim Yıkıldıkça tutunduğum dal bu boşlukta O en insancıl gerçeğim benim
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir cam kırıldı uzakta
Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı Bütün şiirler anlamsız şimdi
Resimler renksiz, şarkılar ruhsuz Hiçbir şey artık avutamaz beni
Bakın, bir çağ devriliyor içimde sersefil Son Şair de kırdı son kalemini
Bu ilk aldanışım değil
Bu ilk sönüşü değil umutlarımın
Ben bu denizin son kıyısıyım
Ben seni sevdim mi? Sevdim, öyle ya
Bir çizgiye vardım seninle beraber
Ve bir gün orada yitirdim seni
Düşünüyorum da, seni tanımasaydım, sensiz kalmayacaktım. Bilmeyecektim yokluğunun bu kadar dayanılmaz olduğunu. Beni sen bütünlemiştin, yine sen yarım bıraktın, Şimdi, belki yine seninleyim, ama öyle kırık ve öylesine sensizim ki!