Halil Tayan
@Halil_tayann
Tutmuşum pirin elinden korkmam sıratın yolundan.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Rayların sonu görünmüyor ama içimde bir his var… bir gün yeniden buluşacağız.
Candan İleri...Alıntı
Bazı duygular vardır, adı yoktur kelimelerde, tarifi yoktur dillerde. Bir kere ruhuna dokundu mu, insanın sol yanına öyle bir kök salar ki, ne zaman geçse, ne mevsim, ne şehir, ne dünya unutturamaz. Bazı insanlar vardır… Sesini duyunca sığınak, dokunuşu olmasa bile varlığı umut, yokluğu ise içte bitmeyen bir sızı olur.
Sen; candan ileri olandır…
Kalbimin en derin odasına izinsiz giren, en sessiz yanımı bile gülümseten, bazen içimde fırtına, bazen de sükûnet olan… Varlığın nefes kadar yakın, yokluğun uzak bir yaz kadar yakıcı. Belki kaderin hesabı başka, yolların yönü başka, ama gönlün hafızası unutmaz; hatıralar zamana rağmen ses vermeye devam eder.
Biz, eksik kalan cümlelerin, yarım kalan şarkıların, dile getirilemeyen duaların çocuklarıyız. Ama bil ki:
Kalbin bir kere seçtiğini akıl susturamaz.
Gönlün bir kere sevdiğini hayat silemez.
Candan ileri olan, asla geride kalmaz…
Ömür dediğin, nice yüzler gösterir insana; ama bazıları bir kez gelir, bir daha da gitmez içinden.
İşte sen, öylesin…
bazıhikâyelerde zamana emanet edilir.Hayat devam eder.İnsandaAlıntı
Ve türkü devam ediyor…
Her notasına bir gölge sinmiş, her nefesinde bir eksilme.
Ben ise hiçbir payı istemeden, hiçbir hak iddia etmeden,
sadece adını duyunca içi burkulan biri gibi bakıyorum hayata.
Sonbaharın ortasında, yaprakların bir bir kopuşunu izlerken öğrendim; hiçbir gidiş bir anda olmuyor… Her düşen yaprak gibi kopuyor insan içinden bir şeyler. Gürültüsüz, sessiz, fark edilmeyen bir acıyla. Dışarıdan bakan sadece rüzgâr der geçiyor, ama içimde kopan fırtınayı kimse bilmiyor.
Bu manzaraya bakınca aslında hayatı görüyorum…
Bir günün daha battığını, suya düşen yansımaların bile bir süre sonra kaybolduğunu, en gür akan fıskiyenin bile sonunda sakinleştiğini. Zaman her şeyi susturuyor, ama insanın içinde susturamadığı bir şey kalıyor: Keşke demeler…
Ne tuhaf, değil mi?
Bu kadar güzelliğin ortasında bile bir yanımız hep eksik. Her şey aynı kalmış gibi görünse de, hiçbir şey eskisi gibi değil. İnsan büyüdükçe fark ediyor: bazı insanlar ve bazı hikâyeler sadece içimizde yaşamaya devam ediyor… Yanımızda değil.
Sonra dönüp bir daha bakıyoruz suya;
Durgun, sakin ve kabullenmiş…
Belki bizim de öğrenmemiz gereken tek şey bu:
Bazı şeyleri kabullenmek, bazı acıları içimizde sessizce taşımak ve yine de gülümseyerek yürümek.
🍁 Belki de hayat, gidenlere değil; kalanlarla yaşamayı öğrenmektir… 🍁