Çünkü insan ölmüyor, yıldırım düşmüş bir ağaç gibi devrilmiyor, yaşadığı acı dolu anları atlatabiliyor ve kalbi gene çarpmaya, nabzı atmaya devam ediyor
O karanlık odada acıdan kıvranan ve hıçkırarak ağlayan bir insan yıkıntısı kaldı, yavaşça kararan, fısıldayan, tıslayan, mırıldanan evde kendisiyle baş başaydı