Hayatım boyunca hiç mucize yaşamadım, hayalet görmedim, korkmadım, kalbim yerinden çıkarcasına atmadı hiç. Tekdüzeliğin doruklarında tek başımaydım. Hiç içten gülüşlerim olmadı benim, sırıtmaktan ibaretti tümü. Seni tanımak ise başlı başına mucizeydi, arkandan hızlı adımlarla yürüdüğümde kalbim ağzımdan çıkacaktı nerdeyse... Çok korkuyordum seni kaybetmekten ve hatalı ne yaptıysam bu korku yüzünden yaptım... Şimdi sen yoksun, ben de bir hayalet...