Telefonlarla son bulacak hayatımız ona üzülüyorum. Önceleri çok dikkat etmezdim, sadece yalnızlar için sanıyordum bu durumu fakat bir çaya 5 ₺ verilen bir kafede oturan dörtlü arkadaş gruplarının bile ellerinden düşmez oldu telefon. Birbirimizin yüzündeki duyguyu bile instagrama yüklemedikçe görmez olduk, ki orda da sahte duygular olduğunu düşünüyorum -bkz:fotoğrafta güzel çıkmak için gülmek-
Güzel manzaralı bir yere gittiğimizde gökyüzünü saatlerce izlemek, ortamın havasını ciğerlerimize çekmek, gözümüze güzellik banyosu yaptırmak gibi bir derdimiz de kalmamış. Hemen elimizdeki telefona sarılıp selfiemizi çekiyoruz. Hatta sırf fotoğraf çekip sosyal medyada paylaşmak adına doğaya çıkar olmuşuz. Kitap fotoğrafları falan da ayrı konu. Oturup kitaplar hakkında konuşmak yerine fotoğrafını çekip layk almak daha cazip geliyor. Sanırım tüm bunları da kibirimizden yapıyoruz. Ve bu kibir hastalığı "aptalca bir son yaşamamıza neden olacak."