Doyumlu bir yaşamın temel şartı: ÖNCE BEN kuralıdır. ÖNCE BEN, hep ben demek değil, "önce benim ihtiyaçlarım sonra seninkiler" demektir. Çünkü ben olmadan biz olmak imkansızdır.
Birinin ölüm - hastalık korkusu varsa ona sorabilirsiniz: "hayatını kimin için yaşıyorsun? Hayatında sen kaçıncı sıradasın?" Orada BEN'i birinci sırada göremezsiniz. Hayatınızı kendiniz için yaşadığınızda ölüm, sizin için sadece doğal bir deneyimdir.
Birinin özdeğerinin yüksek olup olmadığını anlamak için onun sözlerine değil, davranışlarına bakmak gerekir. Onun başkalarına karşı davranışlarında yargılama, eleştirme, aşağılama, kabullenmeme varsa bu kişinin özdeğerinin düşük olduğunu söyleyebiliriz.