En mutlu anlarımı paylaştığım insanlar ya tek bir kelime dahi etmeyerek daha da mutlu olmamı engelliyorlar, ya da bir kaç kelimeyle hemen oracıkta öldürüveriyorlar tüm sevincimi. Ne mutluluklarım tükenmek biliyor, ne de bu tuhaf insanlara olan sevgim. Bir tür kanser bu içimdeki.
Bir kere daha canımı neyin sıktığını anlatacak halim yok. Yanlış yapan da, telafi etmeye tenezzül etmeyen de ne yaptığının farkında. Herkes her şeyin farkında, kime neyi anlatacaksın.
