Perşembe günü sabahıydı. Yağmurlu ve soğuk bir havaya uyandım. Aklımda hala doktorun söylediği o cümle vardı, gece boyu zaten uyuyamamıştım. Gözlerimi açar açmaz son dakika haberleri hızında aklıma düşüvermişti o bir kaç kelime "seni yatıralım, bir süre misafirimiz ol". Neden kabul etmediğimi sorgularken atmam gereken ilaçlar için yatağımdan kalktım. İki taneydi, iki ağır hap. İştahımı kesen, beni sersemleten ve durmadan uyumama neden olan, üstüme ölü bir eşşek oturmuş gibi hissetmeme neden olan iki ağır hap. Annemin uykulu gözlerle hazırladığı kahvaltıdan bir kaç lokma bir şey yemiştim sadece. Böyle yaptığım zamanlarda o üzülürdü. Çoğu zaman kızardı hatta, bazen eline alıp zorla kendisi yedirirdi. Aslında kızması ve zorla bir şeyler yedirmeye çalışması hoşuma da giderdi. Yaşıma başıma bakmadan oyun oynardım onunla. Ağzımı sıkıca kapatıp yedir bakalım yedirebiliyorsan derdim ve onun üstüme çullanması ile beraber kaşıkta ne var ne yoksa hepsini çiğnerken bulurdum kendimi. Sonra yarı dolu bir ağız ile elimi ağzıma siper etmiş bir vaziyette "yahu kadın ne diye kaşığı bademciğime kadar sokuyorsun ki" derdim. Bunu her seferinde söylerdim ve her seferinde beraberce gülerdik. Zaten oda her seferinde kaşığı bademciğime kadar sokardı. Sonrasında odama gidip hazırlık yapmam gerekiyordu, tabi önce ilaçlar. Çantamı boşalttım, dersliğe gidecektim ama içerisinde ki tüm kitapları boşaltıp kıyafet tıkıştırdım içerisine. Evden kaçan genç kadın bohçası gibi olmuştu çantam. Ders umurumda bile değildi, daha çok akşamki idmanı düşünüyordum. İdmanı ve idmandan önce ne yiyeceğimi. Sağlam beslenmeliydim, çünkü saatlerce dövüşmek aç mideyle hastanede sonuçlanabilirdi. Derslikten çok bizim dojo diye tabir ettiğimiz o dövüş salonunu düşünüyordum çünkü orada kendimi buluyor, nefes aldığımı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
ÖTEKİ BEN
Ben sustum, İnsanlar konuştu. Başımın etini yediler ve ben hep sustum. İnsanlar saçmaladılar çoğu zaman, olur öyle dedim geçtim. İnsanlar kalp kırdılar çoğu zaman, alttan aldım. Ben hep alttan aldım, her defasında olur öyle dedim. Hiç bir zaman kimseye bir şey söylemedim, kimseyi kırmak, incitmek istemedim. İçtim hep, durmadan içtim, sürekli doldurdum kadehimi. İçtiğim her bira kıramadıklarıma kaldırdığım kadehlere doluyordu aslında. Ben bira içiyorum sanıyordum lakin kin içiyormuşum aslında. Öfkem içimdeki şeytanın ruhu oluyormuş yavaş yavaş. Ben sustukça büyüyormuş içimdeki şeytan, fark edemedim.
O son kadehimi kaldırdım buruşturulup atılan gecelerden birinde. Bittiğinde ben artık eski ben değildim. Bunu o gece eve dönerken anlamıştım. İlk kez ellerim kanlar içinde eve girmiştim. Bana ait değildi, hatırladığım tek şey bu. O gün sabah yatağımda uyanan kişi ben değildim ve hiçbir zaman ben olamadım.
İstediğim tek şey biraz anlayış. Bırakın artık bu "sadece ben" havalarını. Bulunduğunuz yer ne başımın üstü nede gönlümün tahtı. Bulunduğunuz yer sizi her an ayaklarımın altına alabileceğim bir köstebek yuvası.
