Gerçekten bir kaçışın en güzel tarafı nedir ?
İnsan kendinden kaçabilir mi ? Yada daha başka bir ifade ile insan kendi yaşadığı sorunlardan uzaklaşıp başka şeylere odaklanabilir mi ?
Bence, bizi biz yapan şeyler yaşadığımız olaylara veridiğimiz tepkilerin toplamıdır. En basit ifade ile sevdiğimiz bir şiiri okurken veya sevdiğimiz bir yazarın romanında zaman harcarken; En güzel şey kendimizi bulabiliyor olmamız değil midir? Dış dünyada bir çok uyaran varken, insanın kendine zaman ayırması en değerli şey değil midir? Yani onlarca uyaranı bir kenara bırakarak 30 dk da olsa bir kitap okuyup kendimize zaman ayırmak, çok basit gibi görünsede, günümüzde bence en lüks davranışlardandır. Çünkü en değerli şeyimizi yani kısıtlı olan yaşamımızı kendimize ayırmak...
Doğup bu hayata geliyoruz, bir şekilde bir yerlerde eğitim alıp okuma yazma öğreniyoruz. İlkokul, lise, üniversite hatta daha da ilerisine gidiyor doktora yapıyoruz. Fakat kendimize ayıracak ve ben kimim? Neden bu dünyaya geldim? Gibi basit görünen sorulara tam cevap veremiyoruz. Çünkü dış uyaranlara hep farklı tepkiler vererek bu zamana geliyoruz. Ancak insan olarak asıl hedefimize ulaşamıyoruz. Çünkü kendimizden kaçış yapmayı tercih ediyoruz.
Başkasına sorarken çekinmediğimiz bir çok soruyu, kendimize sorarken zorluk çekiyoruz; Çünkü insan olarak kendimize soramıyoruz, cevabını bilmediğimizden değil! Vereceğimiz cevaba hazır olamadığımızdan. Çünkü başkasının vereceği cevaba göre tavır alacakken, kendimizin vereceği cevaba nasıl tepki vereceğiz! İşte bundan korkuyoruz. Çünkü dış uyaranlara verdiğimiz tepkiler kendimize gelince işlevsizleşiyor, hatta içinden çıkılmaz bir hal alıyor.
O halde tekrardan sormak istiyorum; İnsan kendinden kaçabilir mi ? İnsan kendini oluşturan şeylerden uzak kalabilir mi ? Yada diğer