Hani bir söz vardır, derler ki "insanın ruhu hasta olmadan bedeni hastalanmazmış".
O kadar doqru ki..öyle bi zamana qelmişiz ki yürüyen hastalıklı ruhlar olmuşuz bir çoqumuz bu henqamenin içinde. Oysa o kadar çok şey war ki herbirimizin içinde bir yerlerde keşfedilmeyi bekleyen sessizce..
Peki biz ne yapıyoruz..? Her seferinde biraz daha biraz daha ekleyerek üstünü örtüyoruz içimizdeki her bir ışıqın,kıwılcımın..çünkü toplumun qenel alqısına uymaz diye korkuyoruz. Ya da yanlış başladıqımız yoldan yol yakınken dönmek warken biz
" başladık bi kere diyip " wazqeçemiyoruz...
"Kendimize uzak bir 'ben' yarattık, onu adam etmeye çabalıyoruz." İşte bu yüzden hayatlarımızdaki asıl noktayı qöremeden yok ediyoruz benliqimizi, kimsenin farketmediqi bir çiçeqin solup qitmesi qibi..we daha da kötüsü çiçeqin de bihaber olması bu yokoluştan.
Eminim ki herkesin bir keşkesi, bir bilinmezi vardır derinliklerinde.. we işte şimdi kaldırma zamanı onların üstündeki tozları..Kimse kimseyi onaylamak zorunda deqil, kimse kimseyi kaldırmak zorunda da deqil düştüqümüzde.. Her şey bizim içimizde.. Sadece sen tutabilirsin sıkıca kendi elini, hiç bırakmacaqına söz werircesine.. we o sebeple, sadece sen bilebilirsin bu satırların ne katacaqını benliqine...🍂🕊️