Korel'in kaşları çatıldı, bileğimden beni kendine daha fazla çekti. Çenemi eliyle kavrayıp, "Bana bak," diye fısıldadı. "Tek başına yoluna devam edersen o yolları yok ederim."
"Ben ayakta dimdik durmam,
Bir kere yere düştüm, sonrasında ise hep dizlerimin üzerinde durdum.
Tekrar itmeye çalıştıklarında ise devrilmedim, devrilsem bile düştüğüm yerden daha kolay doğruldum ama hep dizlerimin üzerinde durmaya devam ettim.
Dizlerimin üzerinde durmamın en büyük faydası ise ne oldu, biliyor musun? Bütün insanlar ayaktaydı ve ben ellerini, ellerinde tuttukları silahları görüyordum. Bana hiçbir zaman o silahlarla zarar veremediler ve dizlerimin üzerine çökmüşken onları daha kolay devirdim. Nasıl mı?
Beni görmüyorlardı ve ellerindeki silahlarla onları vurmak daha kolaydı"