Bugün oturdum gecenin içine çöktüm
Adımlarımın gölgesini bile taşıyamazken.
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Soğuk duvarlarda yankılanan bir fısıltı gibiyken içim.
Yirmi yaşındayım, ama omuzlarımda kırk yılın ağırlığı
Ve dünya bu kadar karanlıkken,
İnsan bazen kendi sesinden bile ürperiyor.
Bir sokak lambası titredi, ben de titredim
Sanki her şey birazdan düşecekmiş gibi üzerime.
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Çünkü bazen yaşam bile
Karanlığın içinden geçmek gibi.
Kaybettiğin kişinin bir mezarı varsa, kaçabilirsin. Karşılaşmaktan korkabilirsin. Ama mezar yoksa korku da yoktur. Korkunun olmaması çok korkunç bir şey.