Kırlangıcın güneye, enginarların güneşe yöneldiği gibi, onu da içgüdüsü gitmeye yöneltiyordu; hiç yolunda şaşmadan insanlar götürülüyor, insanlığın kalbinde yuva yapıyordu.
Ne kadar küçük de olsa, sapının üzerinde duran bir yaprağı da benzese, her bir köşesinden altın gibi parlayan sular da geçse, bu evrende bir yeri vardı.