-...Neden boş boş oturuyorsun böyle?
Raskolnikov, kızı incitmek istemiyordu. Sinirlenmeden cebaplandırmayı denedi:
- Şimdi de boş durmuyorum...
- ne yaoıyorsun o zaman?
- Bir işte çalışıyorum!
- Nasıl bir iş bu?
Delikanlı kısa bir suskunluktan sonra ciddi bir ses tonuyla:
- Düşünüyorum, dedi.
.
.
.