Babalar çocuklara namazı muhabbetle ve hayatı sorgulayan bir idrakle anlatmalı. Çocuk namazla eşyayı ve hâdiseyi ibretle okuyacak bir bakış açısı kazanmalı.
Âhir ömründe namaza başlayan mü'minlerin, çocukların camide koşmalarını İslâm'a muğayir görmeleri ne kadar acıdır. Eğlence merkezlerine giden torunlarına münasib bir lisanla "dur!" diyemeyen dedelerin, babalarıyla camiye gelen çocukların sesinden rahatsız olmaları yarınlarımıza kurşun sıkmaktı. Kilisenin, çocukların kapısını açmamasından şikâyetçi olduğu bir zamanda câmideki çocuk sesinden rahatsız olmak, onlara kaşları çatmak, parmak sallamak, "Burası büyüklerin mekânı" der gibi bakmak, bir oyun sırasında dağılan bir avize için çocuğun kalbini kırmak, bir da cam parçasına bir çocuk feda etmek, bütün bunların üstüne. "Neden bu çocuğu câmiye getirdin?" dercesine dönüp babasına bakmak, bir cihetle, Allah Rasûlünün kapılarını sonuna kadar açtığı câmileri çocuklara kapatmak, diğer yönüyle ise nimet-i ilahiye nankörlük etmektir. Onlar ekranlarından șehvet akan, sokağı muzahrafat kanalına dönen bir çağın çocukları. İslâm aleyhindeki binbir yalanı çöpe atarak camiye gelen çocukları görünce bize şükür namazı kılmak düşer.