Hayal
@Hayalokur24
Yazarın kalemini normalde çok beğenen ve kitaplarını genellikle 2-4 gün gibi kısa sürelerde bitiren bir okuruyum. Ancak bu kitapta o alıştığım, beni hemen içine çeken sürükleyici hissiyatı ne yazık ki bulamadım. İlk kitaptan zaten aşina olduğumuz kısımların çok fazla tekrar edilmesi bir noktadan sonra rahatsız edici ve odaklanmayı zorlaştırıcı bir hal aldı. Çok daha farklı, yepyeni bir hikayeyle karşılaşmayı ve taze bir soluk hissetmeyi beklerken, kendimi kitaba odaklamakta epey zorlandım. Bu yüzden normal ritmimin aksine, bu kitabı bitirmem tam 26 gün sürdü. Kalemini ne kadar sevsem de bu yapıttaki tekrarlar beni hikayenin biraz uzağında bıraktı. Yine de bu durum yazara olan sevgimi ve kaleme olan inancımı kesinlikle değiştirmiyor. Bugüne kadar okuduğum diğer 21 kitabındaki o muazzam heyecanı ve sürükleyiciliği, bir sonraki eserinde yeniden yakalayacağımdan hiç şüphem yok.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ben Sonnur, Ben Saim, Ayşegül Çiçekoğlu’nun kalemine duyduğum hayranlığı daha ilk sayfalardan itibaren derinleştiren, sarsıcı bir anlatı. Kitap, tek bir bedende var olan iki ayrı kimliğin, Sonnur ve Saim’in iç içe geçen sesleriyle ilerliyor. Yazar, bu bölünmüşlüğü dramatize etmeden; sade, sakin ama son derece güçlü bir dille aktararak okuru insan zihninin en kırılgan noktalarına yaklaştırıyor. Sonnur’un ve Saim’in sesi, yaşanmışlıkların, bastırılmış duyguların ve geçmişte kalmamış travmaların bugüne nasıl taşındığını gözler önüne seriyor. Ayşegül Çiçekoğlu’nun kalemini bu kadar sevmemin nedeni tam da bu: kelimeleriyle bağırmadan, okuru yormadan ama derinden sarsarak anlatabilmesi. Okurken sık sık durup düşündüğüm, bazı sayfalarda ise sadece sessiz kaldığım bir kitap oldu. Ben Sonnur, Ben Saim, insanın kendi içinde verdiği mücadeleyi anlamaya davet eden, kolay okunup kolay unutulmayan bir eser.
Uçurumdaki Kelebekler, elime ilk aldığımda beni bu kadar derinden etkileyebileceğini düşünmediğim bir şiir kitabıydı. Ancak sayfalar ilerledikçe, şiirlerin hayatımda yaşadığım olaylarla neredeyse yan yana yürüdüğünü fark ettim ve bu benzerlik beni kitabın içine doğru çekti. Şiirlerdeki samimi duygu, kırılgan ama güçlü anlatım ve kendini açıkça ifade edebilen dil, okurla içten bir bağ kuruyor. Okurken yalnız olmadığımı hissettiren, bazı dizeleriyle durup nefes aldıran, bazılarıyla da insanın içini usulca sızlatan bir kitap. Hayatında sevdiği birini kaybetmiş olanların, bu şiirlerde kendilerinden bir parça bulacağına inanıyorum. Bu yüzden Uçurumdaki Kelebekler, benim için okunmaya değer olduğu kadar hissedilmeye de değer bir kitap oldu.
Güzide, başlangıçta akıcı dili ve okuru hemen içine çeken anlatımıyla beni hevesle okumaya sevk etti. Ancak kitabın ilerleyen bölümlerinde bu akıcılığı aynı ölçüde koruyamadığını, yer yer tekrara düşerek temposunu biraz kaybettiğini hissettim. Buna rağmen eser; dini aktarımı, duygu yoğunluğu ve insanın bu hayatta asıl amacının ne olduğunu hissettirme konusundaki başarısıyla kıymetli bir kaynak olmayı sürdürüyor. Okuru durup düşünmeye davet eden bu yolculuk için yazara teşekkür ederim.
