Aklınızda olanlar hep başkalarının yanında,size zamanı olmayanı düşünmeyin,o zamanı daha değerli şeylerlerle doldurun,kitap okuyun,film izleyin,müzik dinleyin...
insanlar uzun uzun kendi hayatlarını bana anlattıklarında sıkılıyorum, bir sure sonra onları dinlemeyi bırakıyorum, konuşma bir an önce bitsin de en sonunda kendimi anlatmaya başlayabileyim diye bekliyorum.
Bu aralar bir kitap sayfası,bir film sahnesi ya da duyduğum bir söz ne kadar duygusal olduğumu farkettiriyor...Göz ucumda damlalar birikiyor ama sadece bir tanesi yanağıma düşüyor geri kalanları hep içime akıyor...
Çığlık çığlığa ağlamak istediğimi görüyorum ama olmuyor,bir ağlasam rahatlayacağım diyorum...Olmuyor... İstiyorum... Ağlayamıyorum