arkadaşlarımla konuşuyoruz konuşuyoruz, işin sonu hep aynı yere varıyor. bu hayatın yükü, ağırlığı, derdi, sevinci, huzuru; neyi varsa hiçbiri, yoldaşsız çekilmiyor.
iyi bi şey oluyor; olsaydı da ona anlatsaydım, beraber sevinseydik diyorsun. kötü bi şey oluyor; olsaydı da ona anlatsaydım, omuz olsaydı diyorsun. ve bu hissi ne aile ne de arkadaş veremiyor maalesef. onların yeri ayrı, eşin yeri ayrı.
hani Allah eşler için “örtü/giysi” benzetmesi yapıyor ya, bunu gün geçtikte daha iyi anlıyorum. belki hiç olmayacak, belki olsa da imtihan olacak, belki olacak ama olduğuna değmeyecek ama insan yaşamadan da bunu bilemiyor. hayırlısı gerçekten her şeyin.
Allah, her ihtimalde dahi kalbimizi mutmain kılsın, eksiklerimizi gidersin, kalbimizin hüznünü islamla temizlesin, bizi sevsin, kendisini sevene ve kendisinin sevdiğine yoldaş eylesin. amin.