En çok da gece çökünce anlıyorum,Yoksun sen…
Ve ben,
Bir başıma kalıyorum,
Adını fısıldayan karanlıkta.
Gözyaşlarım sessiz artık,
Ağladığımı bile duyamıyor kimse,
Sanki bu şehir bana küsmüş,
Sanki nefes bile almak seni özlemek gibi.
Kime anlatsam içimdekileri
Anlamalarını beklemiyorum zaten anlamıyorlar.
Sen içimde kalan bir gizsin
Derdim dilimde değil,
Kalbimde ağır bir yük artık.
Duvarlar bile bana arkasını döndü,
Onlar bile benden usandı…
Ama yine de onlara anlatıyorum seni,
Çünkü yokluğunla konuşmayı senden çok öğrendim.
Sana seslendiğim her gece,
Bir yıldız eksiliyor gökyüzümden.
Ve ben,
Biraz daha karanlıkta kalıyorum.
Ne zaman gözlerimi kapasam,
Sensizliğin soğuk elleri dokunuyor kalbime…
Ben seni en çok,
Yokluğunda sevdim.