F.Taha
@Haysenberg
Sanki tüm hayatım boyunca yanlış bir melodiyle dans etmiş gibiyim.
Şu anda okuduğu kitaplar
Canım Dostuma.
Velhasıl kelam…
Sen o sıralarda kaldın,
Bense zamansız bir vedanın eşiğinde,
Yüzünü ararken başka yüzlerin arasında kayboldum.
Alışamadım.
Denemeye çalıştım, ama olmadı.
Sırtımızdaki yükler büyüdü,
Kelime yerine suskunluk taşıdık omuzlarımızda.
Sonunda her şeyden usulca vazgeçtik.
Belki bu bir yenilgi değil,
Sadece bir kabullenişti.
Bir devrin kapanışı,
Belki de içimizde sakladığımız bir veda mektubuydu bu.
Çok sevilmedik…
Kalabalıkların içinde hep biraz fazlalık gibi hissettik.
Adımız seslenilmedi en öne,
Gözlerimiz aranmadı yokluğumuzda.
Sözümüz yarım kaldı çoğu sofrada,
Ama biz yine de yüreğimizden eksiltmedik kimseyi.
Sevilmeyi beklemedik belki,
Ama sevmekten hiç vazgeçmedik.
Ve şimdi biz kalmadık.
Sadece hatıralar var,
Ardımıza bakınca gözlerimizi yaşartan.
O oturduğumuz sıralar hâlâ yerli yerinde midir bilmem…
Ama her boş kaldığında,
Yapabilen istemiyor
İsteyen yapamıyor
Bilen yapmıyor
Yapan bilmiyor
Ve böylece dünya kötüye gidiyor.
Bir kadın sevdim
Bir kadın sevdim
Gecenin en sessiz anında içime doğmuş gibi
Sanki bir tek o varmış gibi
Ondan başkası hiç olmayacakmış gibi
Öyle bir sevdim ki,
Bütün kadınların cenaze namazını kılmış gibi.
Ve öyle sessizce ağladım ki
Sadece göz pınarlarımı bir tek onun için açmış gibi
Adını andığımda içim titrerdi
Sesini duymak, bir ömre bedeldi
Gülüşü bir dua gibi çarpardı kalbime
Varlığıyla tamamlanırdı eksik kalan cümlelerim
Bir gün gitti...
Ne bir söz kaldı ardında
Ne de bir iz
Ama kalbim,
Ona açılmış bir kapı gibi hâlâ aralık
Sevmek buydu belki
Kendi yokluğunda bile
Onu varlığından daha çok hissedebilmek
Ve her duada,
Onun ismini sakince geçirebilmek…
Ben onunla sustum,
Dünya konuştu, ben dinlemedim.
Bir bakışıyla geçtim kalabalıklardan,