Beton yığını arasında nefessiz kalıyorum
Bu çürümüş şehirde, kelimelerle ve sarhoşlukla kendimi cezalandırıyorum
Artık güneş ısıtmıyor kalbimi, taş kesilmiş gibi
Ve artık gölgeler korkutmuyor bedenimi, gölge bile yok ki
Asfaltın kokusunu ciğerlerimde hissediyorum
Bir sen duyardın sessiz çığlıklarımı ama artık sende ünsüz harflerimin kervanında bi yolcu oldun.
Kalbim stagflasyona direnirken, dilimde radikal bir şarkı
Tınlıyor.Sana bıraktım artık yazmayı,kalemim tutuldu mürekkebim kurudu bu gece son kez hatırlıyorum seni.Hatırın kalsın.Hoşca kal.