Boşlukta Yalnız Bir Çığlık
Nietzsche'nin fısıltısı yankılanır kulaklarımda,
"Tanrı öldü" çığlığı, sarsar tüm dünyaları.
Gökyüzünde boşluk, kalplerde bir sızı,
Anlam arayışında kaybolan gözler.
İnançların yıkıldığı harabelerde,
Umutlar tükenir, yalnızlık büyür.
Ahlakın temelleri sarsılır,
Değerler yitirilir, toz bulutları yükselir.
Varoluşun absürdlüğü karşısında,
İnsan, küçük ve çaresiz bir ada.
Hiçlik karanlığında, bir mum ışığı,
Sönmek üzere, yok olmak üzere.
Peki ya şimdi ne olacak?
Kim gösterecek yolu, kim verecek cevabı?
İnsan kendi kaderinin mimarı mı olacak?
Yoksa sonsuzlukta kaybolacak mı?