Yedi yaşında kaçtım mektepten
Sıraların esaretinden, öğretmenlerin gölgesinden.
Sokaklar beni çağırıyordu, özgürlüğün kokusu.
Kalbimde bir fırtına koptu, anlamsız bir coşku.
Sigara dumanında aradım sığınağı,
Büyüdüğümü sanıyordum, çocukluğuma veda ederek.
Babamla aramızda yükselen duvarlar,
Anlaşılmaz kelimeler, bitmeyen kavgalar.
Korkuyordum, yalnızdım, öfkeliydim,
Kaybolmuştum sokakların labirentinde.
Bir çocuktum sadece, anlamak zordu dünyayı,
Neden bu kadar acımasızdı her şey?
Eksi iki derecede titrerken bedenim,
Sokak lambalarının loş ışığında.
Acıktım, üşüdüm, yalnızdım,
Bir köşede büzülmüş, kendimi avutuyordum.
Şimdi büyüdüm, anlıyorum hatalarımı,
Keşke dönüp yeniden yaşasam çocukluğumu.
Babamın gözlerindeki endişeyi,
Annemin sıcaklığını özlüyorum.
O günlerde yazdığım şiirler,
Hala içimde yankılanıyor, birer yara gibi.
Yaşadıklarım bir yük oldu omuzlarımda,
Belki bir gün bu yükten kurtulurum.