Lahza
@Hayuchi
39 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Kader kavramı yaşla gelen bir düşünce. İnsan gençken genellikle düşünülmez bu ve her olan şey kendi isteğinin ürünü gibi görünür. Kendini taş ardına taş dizip koşacağı yolu yapan bir işçi gibi görürsün. Yalnızca çok çok ileri vardığında fark edersin ki yol zaten örülüdür, bir başkası onu senin için çizmiştir ve sana orada yürümekten başka bir şey düşmez. Bu genellikle kırk yaşına doğru yapılan bir keşiftir, o zaman olanların yalnızca senden kaynaklanmadığını sezmeye başlarsın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tanrı’nın olduğu yerde rastlantıya yer yoktur, onu simgeleyen o basit sözcüğe de elbette. Her şey yukardan düzenlenmiş, belirlenmiştir. Başına gelen her olay olur, çünkü bir anlamı vardır.
Zamanlar değişiyordu, insanlar değişiyordu, çevremdeki her şey değişiyordu ve ben hep kımıldamadan durduğumu hissediyordum
Böylece bir insan değil de iyi eğitilecek maymun gibi bir şey olduğum duygusuyla büyüdüm, insancıl sevinçler, cesaretsizlikler, sevilme arzuları söz konusu değildi. Bu rahatsızlıkla, çok geçmeden içimde bir yalnızlık doğdu, bu yalnızlık yılların geçmesiyle büyüdü, sanki havası alınmış bir boşlukta, bir dalgıca özgü hantal ve yavaş devinimlerle kımıldıyordum.Yalnızlık bir yandan da sorularla doğuyordu, kendi kendime sorup da yanıtını bulamadığım sorulardı bunlar. Dört, beş yaşındaydım ve çevreme bakınıp soruyordum: "Neden buradayım? Ben nereden geliyorum, çevremde gördüğüm her şey nereden geliyor? Bunların arkasında ne var? Ben yokken de burada mıydılar, her zaman burada olacaklar mı?" Dünyanın karmaşıklığı karşısında her duyarlı çocuğun sorduğu sorulardı bunlar. İnanıyordum ki büyükler de bunlara kafa, yorarlar, yanıt vermeyi becerebilirler, ama annem ve dadımla yaptığım bir iki denemeyle anladım ki değil yanıtım bilmek, onlar bu soruları hiç sormamışlardı bile.
Bir çarpışmayı kazanınca, bütün savaşın kazanıldığı sanılmamalı. Bu bir gençlik yanılgısıydı. Şimdi düşünüyordum da biraz daha mücadele etseydim, ayak direseydim, babam teslim olurdu. Onun olumsuz yanıtı o zamanların eğitim sisteminin bir parçasıydı aslında.Gençlerin gerçek anlamda kararlar alabileceklerine inanılmıyordu. Buna bağlı olarak da, değişik bir istek belirttiklerinde gençleri, sınamaya kalkışıyorlardı.Ben ilk engelde tökezlediğimden onlara göre benimki gerçek bir tutku değil, geçici bir hevesti.