"ey, benim iyimser hâllerim,
çabuk aldanışlarım,
hep inanışlarım,
alttan alışlarım,
hatayı hep kendimde buluşlarım,
değmeyecekleri kafama takışlarım,
yoktan yere, akıp giden gözyaşlarım,
herkesi, insan yerine koyuşlarım,
hepinize elveda…
artık ben kimsenin,
hiç kimsesi olmayacağım.”
Uğur Gökbulut
Bana onu çağrıştırmayan ne var ki?
Yere bakamıyorum çünkü
bu yassı taşlarda onu görüyorum!
Baktığım her bulutta,
her ağaçta onu görüyorum,
geceleri hava onunla dolu,
gündüzleri neye baksam onu görür gibi oluyorum. Onun hayali beni çepeçevre kuşatmış!
Her şey yok olsaydı ve bir tek o kalsaydı da
ben var olmaya devam ederdim. Her şey yerli yerinde olsaydı ve bir tek o yok olsaydı bütün kainat tümüyle bana yabancı bir yer olurdu.