Bunu neden yaptığımı bilmiyorum;niye bana acı veren,beni huzursuz eden şeyleri kendime saklayamıyorum?Ne diye yalnızca kendimi değil seni de böyle üzüyorum?Niçin sana beni yargılama ya da yaşadıklarıma acıma imkanı tanıyorum ?
“O zaman,yaşamın güzel yüklerini üzerinden atmaya karar veren bir kimsenin nasıl suskunluğa gömüldüğünü anlayabiliyor muyuz bir bakalım. Çünkü ancak aynı duygulara sahip olmamız durumunda bu konuda bir şeyler söyleyebilme hakkına sahip olabiliriz.”
Beni en çok sinirlendiren şeyin insanların birbiriyle uğraşması olduğunu bilirsin;özellikle de hayatlarının en güzel zamanlarını yaşayan;her türlü mutluluğa kucak açması gereken gencecik kimselerin,birkaç günlük keyfi suratlarını asarak berbat etmeleri ve bu yaptıklarının farkına da ancak iş işten geçince varmaları…