Bir bahtı karayım gülmedi yüzüm
Neşeli görür, kan ağlar özüm
Kış misali geçti baharım yazım
Kaldırmadı başımdaki dumanı
Dünya dedikleri bir büyük handır
Veysel durmaz ağlar bunca zamandır
Az yaşar çok yaşar sonu virandır
Bir gün göçüm çeker ömür kervanı
Sandım ki koştuğum her yere yetişirim, kaçtığım her şeyden kurtulurum, hiç durmadan kazırsam aradığımı elbet bulurum. Sonra işte gecenin bilmem kaçında, koştuğun yerden uzakta, aradığın hiçbir şeyi bulamamışken bağdaş kurup oturuyorsun.