“ Halkın milyonları iki ayaklı domuzlar gibi yaşıyor. Pis, aptal ve şehvetperestler. Akılları karınlarını doyurmaktan başka bir şeye çalışmıyor. Peki, bu onların suçu mu?
Snelman bu sabrı dinine kızıyordu. Kendisine çeşitli özgürlükler, rahatlık ve refah sunan; ama halka ise en alçak ve en ağır ihtiyaca sabretmeyi telkin eden üst tabakalara kızıyor.