Hikâye dediğin böyle olmamalıdır. Bir sonraki olayda ne olacağını tahmin edemediğin bir hikâye olmalıdır; her zaman izlediğimiz, okuduğumuz ya da oynadığımız oyunlardaki gibi standartlaşmış olmamalıdır.
Uzun yıllardır herkes mutlu sonlu hikâyeler çıkardı. Bir süre sonra tat alamaz olduk, çünkü günün sonunda karaktere ne olacağını biliyorduk.
Kan ve Ateş ise olayları, hayatı yaşar gibi yaşatıyor. Her şey olabilir ve hiçbir şey kesin değildir; insanın kendi duygularına güvenemediği ya da kendini tanıyamadığı gibi.