Hesna Kesen
@Hessna
İstanbul'un kimseye göstermediği yüzleri, kimsenin bilmediği Adetleri, günden geceye değişen renkleri, fotoğrafçının kamerasından, ressamın fırçasından, şairin kaleminden kaçan utangaç köşeleri... Hep anlatılmayan bir İstanbul olacaktı... Sokakları dolduran insan kalabalığı... Trenler, martılar, vapurlar... Her gün yeni bir gizini açıyordu Konstantiniyye, Sokaklar geceleri neler yaşandığını unutup ve unutturup sabahla birlikte yeni yaşamlara açılıyordu, Hepsi anlatmıştı İstanbul'u, hepsi çok sevmişti, Hepsinin yâd edeceği bir şey vardı bu şehirde, Aşklar, hüzünler, acılar, sevinçler, sevişmeler, her şeye tanıklık eden meydanlar, sokaklar...
Şimdi izler silinse de her biri hatırlıyor, sevgiliyle buluşulan pastaneyi, ağır ağır çıkılan yokuşları, tramvayın çıngırağını, yoksul mahalleleri, ketum evleri, mehtapta kayık sefalarını, "çamların altında verilen o buseyi..."
Geleceği bilemeyiz. Haberlere bakıp korkunç şeyler görürüz ama asla emin olamayız. Gelecek böyle bir şeydir. Bilinemez. Bir noktada bir şey bilmediğinizi kabul etmek zorunda kalırsınız. Sonraki sayfalara göz atmayı bırakıp okuduğunuz sayfaya yoğunlaşmak zorunda kalırsınız.
Ölmek nasıl bir ansa yaşamak da bir an. Gözlerini kapar ve bütün gereksiz korkuların çözülüp gitmesine izin verirsin. Sonra korkudan muaf olan bu yeni varoluş halinde kendine sorarsın: Ben kimim? Şüpheler olmadan yaşayabilseydim neler yapardım? Haksızlığa uğrama korkusu olmadan yaşayabilseydim? Acıdan korkmadan sevebilseydim? Yarın o tadı nasıl özleyeceğimi düşünmeden, bugünün tadını çıkarabilseydim? Zamanın geçişinden ve sevdiklerimi benden çalabileceğinden korkmamış olsaydım? Evet. Ne yapardım? Kimleri umursardım? Ne için savaşırdım? Hangi yollarda yürürdüm? Nelerden haz alırdım? İçimdeki hangi gizemleri çözerdim? Kısacası, nasıl yaşardım?
"Bazen" dedim, "dünya bizim istediğimiz gibi bir yer olmayabilir. Bazen insanlar bizi hayal kırıklığına uğratır. Birbirlerine korkunç şeyler yapabilirler. Hayatta dikkatli olmalısın."