Çocuğumuzunda bir yolu var:
Yanında yürüyebiliriz,elini tutabiliriz ama yolu onun yerine yürüyemeyiz.
Bu dünyaya bizi onurlandırmaya,içimizdeki ukte kalanları yapmaya,ele güne karşı egomuzu tatmin etmeye gelmedi.
Biz,ikimiz,bütün tavsiyelerin,önerilerin,mükemmel hayatların ötesinde,kendi ritmimizle,kendi hüznümüzle,kendi çoşkumuzla,bize özel yolumuzu inşa etmeliyiz.
İşte bu yüzden,mükemmellikler etrafımı sardığında,ya da kötü bir gün geçirdiğimizde,çocuğuma sarılıp,kulağına şöyle diyorum:Allah seni bize hediye ettiği için çok mutluyum oğlum,iyiki bizim oğlumuz olmuşsun ve biz bize özgün sessizliğimizle sarılıp susuyoruz...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Raskolnikov eliyle bardağı itti ve usulca,dura dura ama anlaşılır bir sesle anlatmaya başladı:
Memurun dul karısı kocakarıyı ve kız kardeşi Lizaveta yı o zaman baltayla ben öldürdüm ve soydum.