Hüzün , kendi başına müthiş bir deryadir.
Hüzünlenemeyen insan gelişmemiş bir insandır.
Kendinden kapukluğunun , içindeki öze olan özlemin farkında değildir.
Yaşamında kendin olarak var olduğunda için bilir;
Sesin ,bakışın , yürüyüşün, gülüşün, tüm bedenin bunun sinyallerini verir."Ah!" diye inlerken bile içinde bir şükür duygusu vardır. Acında da , hüznünde de kendinsindir.
Bu sefer biraz garipseyerek baktı bana; " Because that was the fair thing to do" dedi. Yani hakkaniyet bunu gerektiriyor diyordu; yapılması gereken adil hareket bu!