Hamnet son nefesini işte orda,ateşin önünde,annesinin kollarında,emeklemeyi,yemeyi,yürümeyi,konuşmayı öğrendiği odada veriyor.
Alıyor,veriyor.
Sonrası sessizlik,dinginlik. Hepsi bu.
Her şeyi deneyebilir, her şeyi yapabilir. Birazcık işe yarayacağını bilse, kendi damarlarını açıp,göğüsünü yarıp kanını,kalbini,bütün organlarını oğluna verebilir.
Ölüme”göçüp gitmek” diyen ya da “huzur içinde” ölündüğünü düşünen her kimse, diye düşünüyor Eliza,hiç ölüm görmemiştir.
Ölüm vahşi bir şey,bir savaş. Vücut duvara tutunan sarmaşık gibi hayata yapışıyor ve onu kolay kolay bırakmıyor,bırakmamak için savaş veriyor.