Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
293
Basım Tarihi:
Haziran 2024
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2020
Yayınevi:
Domingo Yayınevi
Orijinal Adı:
Hamnet
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9786051982304
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“Bütün hayatların, her şeyin oradan dışarı aktığı ve her şeyin oraya geri döndüğü bir çekirdeği, merkezi, sıfır noktası vardır.”
Women’s Prize for Fiktion ödüllü bu kitap, Shakespeare’in Hamlet oyununa adını veren oğlu Hamnet’in vebadan öldüğü rivayeti üzerine kurgulanmış. Yazar, tıpkı Shakespeare gibi, oyun kurmuş, sone yazmış. Birinci perde şiddet, sevgisizlik, ikinci perde umut, sevgi, bağlılık; son sahnede bir şiir, dizeler ölümün ve kaybın sarmal kafiyesiyle. Ve tüm bunların üstüne de biraz büyü serpilmiş.
1596..İskenderiye limanındaki maymundan miçonun üzerine sıçrayan bir pire, gemiyle denizleri aşıp Avrupa’ya kadar gidecek . Önüne çıkan ne varsa tutacak kolundan, doymak bilmez, karanlık bir şeytanın, vebanın ellerine bırakacak.
Pirenin torunlarının dünyada o güne kadar görülmemiş kanlı bir savaşı nasıl da birkaç sıçrayışla örgütlediğine bakacağız. Salgın bir hastalığın yayılmasını sanki bu pirenin masalı gibi okutacak bize O’Farrell. Bir çocuk, Iskenderiye’den, maymundan, miçodan ve pireden habersiz, kaderi onlardan sebep, ateşler içinde yatıyor olacak. Başında bekleyeceğiz, yüzyıllar önce bir annenin yaşadığı acıyla dağlanarak. Ömür gibi gelecek.
“Arkanı dön,” diyor ölüme. “Gözünü kapa. Bir saniyecik.”
Shakespeare’in oğlu Hamnet’in hikayesini okuyacağımızı sanıyoruz ya başta. Yok hayır, Agnes’in hikayesini okutacak bize yazar. Gölgelerde kalmış, emeği ve fedakarlığı tarihe geçmemiş, ömrünün şiiri ünlenmemiş Agnes’in..Tarih ondan ‘Shakespeare ‘in karısı’ diye söz ederken, bu satırlar Shakespeare’den ‘Agnes’in kocası’ diye bahsedecek. Agnes’in hikayesi bu, onun ormanın kuytularında sızan ışığa sığınmış çocukluğunun, daha kaderin bile niyet etmediği yazgıları sezen yüreğinin, bu dünyayla öbürü arasındaki zar gibi ince çizgiyi gören gözlerinin, ama en çok
Okumadan Shakespeare okumayın! /777. İnceleme...
Bitti!
Uykusuz bir gecenin sabahında yazıyorum şimdi.
Önce kitabı, ardından filmi...
Beş yüz yıllık acının yükü var ruhumda.
Beş yüz yıl acı çeksem içim bu kadar acımazdı belki...
William Shakespeare okumayın demiştim bir yazımda, - 
Hamlet - https://1000kitap.com/gonderi/157244403 Shakespeare okumak ruhta ve bedende telafisi olmayan hasarlar bırakıyor! Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım nedenini, "Büyük acılar yaşayan insanlar ancak büyük eserler bırakabilirmiş geriye. Sanat için yetenek değil, büyük kayıplar vermek gerekirmiş." Ölmeseymiş Hamnet, olmazmış Hamlet! "Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu."
"İçindeki yaşam sevincini bu daracık evde yaşamak mı öldürüyor?"
Böyle başlamamalısın!
Bu bir Shakespeare kitabı değil...
Hayır hayır! Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünü anlatan bir kitap da değil!
Bu bir Agnes kitabı! Agnes Hathaway...
Vahşi, doğayla iç içe, sezgileri güçlü, kadınların yırtıcı gücünün temsili Agnes. 
Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki kadının emsali, https://1000kitap.com/gonderi/296633659 kitaba göreyse kimi zaman cadı, farklı bir kadın... Onlar gibi olmazsan farklı olmakla yargılar seni toplum! Ve hatta en yakınındakiler, ailen!
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hâlâ uykudadır."
Bir kadının ne kadar güçlü sezgileri varsa öyle seziyor olacakları Agnes,
Bir kadının ne kadar şifalıysa elleri, o kadar şifalı...
Hayvanlar ve otlar insanlardan daha çok yer tutuyor hayatında.
Yaralı...
Ve yaralı Shakespeare!
İnsanları birbirine bağlayan yaralarının benzerliğidir belki de! Yarası yarasına denk düşeni sever insan!
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı
William Shakespeare okumayın demiştim bir yazımda, - Hamlet - https://1000kitap.com/gonderi/157244403 Shakespeare okumak ruhta ve bedende telafisi olmayan hasarlar bırakıyor! Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım nedenini, "Büyük acılar yaşayan insanlar ancak büyük eserler bırakabilirmiş geriye. Sanat için yetenek değil, büyük kayıplar vermek gerekirmiş." Ölmeseymiş Hamnet, olmazmış Hamlet! "Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu."
"İçindeki yaşam sevincini bu daracık evde yaşamak mı öldürüyor?"
Böyle başlamamalısın!
Bu bir Shakespeare kitabı değil...
Hayır hayır! Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünü anlatan bir kitap da değil!
Bu bir Agnes kitabı! Agnes Hathaway...
Vahşi, doğayla iç içe, sezgileri güçlü, kadınların yırtıcı gücünün temsili Agnes. Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki kadının emsali, https://1000kitap.com/gonderi/296633659 kitaba göreyse kimi zaman cadı, farklı bir kadın... Onlar gibi olmazsan farklı olmakla yargılar seni toplum! Ve hatta en yakınındakiler, ailen!
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hâlâ uykudadır."
Bir kadının ne kadar güçlü sezgileri varsa öyle seziyor olacakları Agnes,
Bir kadının ne kadar şifalıysa elleri, o kadar şifalı...
Hayvanlar ve otlar insanlardan daha çok yer tutuyor hayatında.
Yaralı...
Ve yaralı Shakespeare!
İnsanları birbirine bağlayan yaralarının benzerliğidir belki de! Yarası yarasına denk düşeni sever insan!
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı
2020 Woman's Prize For Fiction Ödülü sahibi Hamnet'ten bahsedeceğim bugün. Kitabı Kıvanç Güney çevirisi ile okuyoruz. Daha evvel yazardan; "Sevgilimin Sevgilisi" ve "Cehennem Sıcakları İçin Talimatlar" okumuştum. Hamnet ile üçüncü kez geldim yazara.
Önce gerçek hikâyeyi bir yazayım. 1580'lerin başında Shakespeare ve Anne çiftinin 3 çocuğu olur. Çocuklar sırayla; Susanne, Judith ve Hamnet isimlerini alır. Anne adı bilinse de babası Richard Hathaway vasiyetinde ondan Agnes olarak bahseder. Bu yüzden biz de Agnes diyeceğiz. Agnes'in ikizleri Judith ve Hamnet 1585'de vaftiz edilir. Ancak 1596 yılının 11 Ağustos'unda Hamnet nedeni kaynaklarda yazmayan bir hastalık yüzünden vefat eder. Ve babası aradan geçen 4 yılın sonunda en uzun oyunu olan Hamlet'i yazar.
Şimdi gelelim kitabımıza. Hamnet'in ölümünü bildiğimiz, aslında tüm kitaba sonu bilerek başladığımız gerçek yaşam öyküsünde iki farklı zaman diliminde ilerliyoruz. Önce Hamnet ve kardeşlerini okuyarak başlıyoruz. Ardından da Shakespeare ve Agnes'in tanışmasına geri dönüyoruz. İkiz çocuklardan biri ve dönemde yaşayan insanların hastalığı ile açılan sayfalar bizi daha sonra veba ile tanıştırıyor. Ve burada yaklaşık 10 sayfa süren bence çok ilginç bir veba süreci okuyoruz. (s:132-142) Agnes'ın huzursuzlukları, ailenin çaresizliği, hiç evde olmayan bir baba simgesi kitaba merak katıyor.
Büyük detaylar verme taraftarı değilim bu nedenle bende yarattığı etkiden bahsedeceğim kitabın. Hepimizin bildiği, oyunlar şiirler yazan ve bir döneme damga vurup asırlardır unutulmayan Shakespeare kimliğini bir kenara atıyor yazar. Biz onu bir baba, bir oğul, bir eş ve bir insan olarak görüyoruz. Adını hiç okumuyoruz ama O olduğunu biliyoruz. Bunu çok sevdim. Karakterler onun değil o karakterlerin gölgesinde sürüyor yaşamını bu hikâyede.
Hamnet, William Shakespeare’in ailesinin hikayesini anlatan bir kurgu roman. Shakespeare’in ikiz çocuklarından birinin hastalığıyla başlayan kitap, iki paralel hikayeyle devam ediyor: Birinci hikaye Shakespeare’in eşiyle tanışma ve evlenmesini anlatırken, ikincisi yaklaşık on sene sonrasında geçiyor ve bu hastalık süreci, ardından bir çocuğun kaybından Hamlet eseri ortaya çıkana kadar yaşananları anlatıyor. Maggie O’Farrell’ın dili ve anlatımı çok hoşuma gitti. Kitapta duygu aktarımı çok güçlü; yazar, çok güzel tespitlerini şiir gibi bir dille aktarmış. Anlattığı zamanın ruhunu ve dokusunu da çok iyi yansıttığını düşünüyorum; okurken kendimi hakikaten 16.yy İngiltere’sinin kırsallarında hissettim. Shakespeare’in hakkında pek az şey bilinen eşini (ki aslında kendisi hakkında bilinenler de ona keza pek fazla değil) hikayenin merkezine koyması ve Agnes’ın ‘Shakespeare’in eşi’ olarak alışılagelmiş şekilde anılmasının aksine Shakespeare için ‘Agnes’in eşi’ tanımını kullanması ayrıca güzel bir detaydı. (Zaten kitap boyunca Shakespeare’in adı hiç açık açık anılmıyor; bu da baba, eş, oğul, kardeş kimliklerini tanımamızı ve onu bir karakter olarak salt bu yönleriyle görebilmemizi sağlıyor aslında). Karakterler biraz daha derinlikli olsaydı ve hikayenin sonunu bu kadar fazla romantize etmeseydi keşke. İlaveten, yazar okurda merak duygusunu Shakespeare ve eşi arasındaki ilişki üzerinden canlı tutmayı hedeflemiş, iyi de yapmış ama en başından oğlu Hamnet’in ölümünü bilmeseydik bu da kurguda daha vurucu ve merak uyandırıcı olurdu diye düşündüm okurken. Sonuç olarak, çok keyif alarak okudum kitabı. Tarihi kurgudan hoşlanıyorsanız, zihninizin zorlu okumaları kaldırmayacağı bir dönemde sizi alıp götürecek, biraz hüzünlü bir masal tadında bir roman arıyorsanız mutlaka tavsiye ederim.
Sana kalbimi de veririm Otibalım..·293 syf.·
10/10
2026 21. kitabı
Siz hiç çocuğu için çaresiz kalmış, umutları tükenmiş bir anne oldunuz mu?
Ben oldum.
Agnes de oldu; tıpkı benim gibi.
Okuduğum her satırda onun acısını yaşadım, onunla birlikte gözyaşı döktüm. En küçük oğlum doğduğundan bu yana — yani beş yıldır — kendimi daha çok kitaplara verdim. Belki başka hayatlarla karşılaşırsam, kendi hayatımı ve acılarımı bir nebze olsun unuturum diye düşündüm.
Ama bu kitapta kendi acılarımla yüzleştim.
Bir annenin çaresizliğini, mücadelesini okurken adeta kendi hayatımı seyrettim. Çünkü bir annenin, evladı olduktan sonra kendine dair bir hayatı, bir gelecek kaygısı kalmıyor. Onun tüm kaygısı, evlatlarının hayatı ve geleceği oluyor.
Kitapta şöyle diyor:
“İşe yarayacağını bilsem, kalbimi yerinden çıkarır, ona verirdim.”
İşte anneliğin tam tanımı tam olarak bu.
Kitapta sözler şöyle devam ediyor:
“Hayat varsa, umut da vardır.”
Agnes için belki artık geç…
Ama benim için değil.
“Hayat varsa, umut da vardır,” diyerek sözlerime son veriyorum, YiğitAlim..
Hamnet1000Kitap
Hamnet okurken beni en çok etkileyen şey, aile bağlarının bu kadar derin ama sakin bir şekilde anlatılması oldu. Kitap, bir çocuğun kaybının bir aile üzerinde bıraktığı etkiyi anlatıyor ama bunu abartılı bir dramla değil, daha çok karakterlerin duyguları üzerinden hissettiriyor.
İngiltere’de veba salgının başlaması ve bu hastalığın bir şekilde Hamnet'in ikizi Judith’e bulaşmasıyla olaylar gelişiyor. Agnes'in çocuklarına bu kadar bağlı olmasının, babasının bir süreliğine evden ayrılmasının ve sonrasında gelişen olayların içinde kayboluyoruz. Bir annenin kendi başına çocuklarına bakma sürecinin başlamasıyla olaylar yavaş yavaş gelişiyor. Kitap geçmişe de giderek karakterlerin geçmiş hikayelerini güzel bir şekilde anlatıyor. Ben geçmiş-şimdiki zaman odaklı kitapları sevdiğim için bu kitabın da böyle olması hoşuma gitti. Sonrasında hastalığın Hamnet'e bulaşmasıyla asıl olaylar başlıyor.
Hamnet, bir yas sürecinin bir aileyi sessizce nasıl dağıtabileceğini çok derin ve etkileyici şekilde anlatıyor. Kitap boyunca sadece bir kaybı okumuyorsun, o kaybın insanların ruhunda açtığı boşluğu da hissediyorsun. Her karakter acıyı farklı yaşıyor ve bu da hikâyeyi daha gerçek kılıyor. Bazıları susarak, bazıları içine kapanarak, bazıları ise hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışarak baş etmeye uğraşıyor. Ama ne yaparlarsa yapsınlar o eksiklik evin her köşesinde hissediliyor.
Yazarın en güçlü yaptığı şeylerden biri de acıyı bağırarak değil, sessizlikle hissettirmesi bence. Bazı sahnelerde hiçbir büyük olay olmuyor ama karakterlerin hisleri insanın içine ağır ağır işliyor. Özellikle bir annenin yaşadığı çaresizlik ve kaybetme korkusu o kadar gerçek anlatılıyor ki okurken insanın boğazında bir düğüm oluşuyor. Kitapta çok fazla betimleme ve ayrıntı var, bu yüzden bazı bölümler ağır
Mistik Bir Başlangıçtan, "Bitse de Gitsek" Finaline!1000Kitap
Baştan söyleyeyim: Bu inceleme, "mutlaka okuyun" dediğim o coşkulu incelemelerden biri olmayacak. Aksine, ben bu kitabı pek sevmedim. Hatta dürüst olmam gerekirse, bittiğinde "Eee, bu muydu?" dedim.
Hadi gelin, kitabın adımlarıyla paralel bir şekilde, neden böyle hissettiğimi sizlere de anlatayım.
Kitap, Shakespeare’in (kitapta adı hiç geçmiyor ama biz biliyoruz ki o) oğlu Hamnet’in, ikizi Judith’in hastalığına çare aramak için evde koşturmasıyla başlıyor. Buradaki o telaş hissi aslında güzel verilmiş ama sorun şu ki; o telaş bir türlü genel bir tempoya dönüşmüyor.
Yazar, hikayeye Agnes (Shakespeare’in karısı) karakterini dahil ettiğinde beklentim çok yükselmişti. Agnes başta öyle bir anlatıldı ki; doğayla iç içe, şifacı, elinde kerkeneziyle (Doğan, Şahin türünden yırtıcı bir kuş) gezen, insanların geleceğini veya içini görebilen o gizemli, vahşi kadın... Tamam dedim, bu kadın hikayeyi alıp götürecek. Ama ne yazık ki Agnes, o müthiş girişten sonra giderek silikleşen, sadece yas tutan bir anne figürüne hapsolup kalan bir karaktere dönüştü. O ilk başta yaratılan "özel kadın" imajı, kitabın ilerleyen kısımlarında içi boş bir balona dönüştü benim için.
Kitabın ortalarına doğru, yazar bizi geçmişe götürüp Agnes ile kocasının nasıl tanıştığını, nasıl evlendiklerini anlatıyor. İşte burası benim için kitabın koptuğu yer oldu. Tempo o kadar ağır ki... Bir sayfa boyunca hatta bazen iki sayfa boyunca, bir elmanın kokusundan, bir kumaşın dokusundan ya da o anki hava durumundan bahsediliyor. Betimleme yapmak tabii ki iyidir ama hikayenin akışını durduracak kadar detay boğucu olabiliyor.
Sanki yazarımız, "Bakın ne kadar güzel cümleler kurabiliyorum," demek istemiş de hikaye anlatmayı biraz unutmuş gibi. Olay örgüsü ilerlemiyor, sürekli bir durağanlık hakim. Shakespeare’in
Hamlet Fikrini Çıkarınca Geriye Ne Kalıyor?Kitap Simyacıları
Hamnet’i okumaya başladığımda Shakespeare hakkında bir roman bekliyordum; bitirdiğimde ise aslında bir annenin yasını ve o yasın gölgesinde görünmez olan diğer çocukları okuduğumu fark ettim. Romanı 
Kitap Simyacıları Kulübü'den 
Bahar keskin Hanımın tavsiyesi üzerine grupça okuyup üzerine fikir alışverişi yaptık.
Hamnet’i elime aldığımda içimde garip bir heyecan vardı. Yıllar önce Türk edebiyatındaki önemli bir romanı alıp ona devam niteliğinde bir taslak çıkarmıştım. Bu romanı görünce ister istemez aklımdan şu düşünce geçti: “Acaba benzer bir fikir mi?” Hatta bir an “kesin araklamıştır” sözleri de kafamda yankılanıp içimi ürpertmedi değil :) Tabii bu kişisel bir refleks. Romanı okuyunca anladım ki korktuğum yerden değil, bambaşka bir yerden yürüyormuş.
Kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Birçok okur gibi ben de Shakespeare’in hayatına daha yakın duran bir hikâye bekliyordum. Oysa romanın odağı Shakespeare değil, Agnes ve ailenin kayıp sonrası yaşadığı süreç. Aslında burada oldukça akıllıca bir hamle yapılmış: Hamlet bağlantısı okuru meraklandırıyor, PR da kitabı özellikle sosyal medyada inanılmaz görünür hale getiriyor. Bir dönem Instagram’ın adeta bitki örtüsüne dönüşmüştü. Herkes “Shakespeare’in oğlu” fikrine kapılıp romana koştu. Sonuçta merak duygusu kazandı, beğeniler katlandı. Ama bence bazı hayal kırıklıkları da bu büyük ilginin altında kalıp halının altına süpürüldü.
Romanın başlangıcı biraz karışık olsa da ilgi çekici. Özellikle Agnes’in doğayla kurduğu bağ ve şahinle ilgili bölüm beni yakaladı. Betimlemeler ve tasvirler ilk başta gerçekten etkileyici; 1580’ler İngiltere’si, vebanın gölgesi, evin atmosferi çok iyi kurulmuş. Ancak bir noktadan sonra bu tasvirler hikâyeye katkı sağlamayı bırakıyor ve romanın ilerlemesini yavaşlatmaya başlıyor.
Burada teknik bir şey
Kitap Simyacıları Kulübü'den Bahar keskin Hanımın tavsiyesi üzerine grupça okuyup üzerine fikir alışverişi yaptık.
Hamnet’i elime aldığımda içimde garip bir heyecan vardı. Yıllar önce Türk edebiyatındaki önemli bir romanı alıp ona devam niteliğinde bir taslak çıkarmıştım. Bu romanı görünce ister istemez aklımdan şu düşünce geçti: “Acaba benzer bir fikir mi?” Hatta bir an “kesin araklamıştır” sözleri de kafamda yankılanıp içimi ürpertmedi değil :) Tabii bu kişisel bir refleks. Romanı okuyunca anladım ki korktuğum yerden değil, bambaşka bir yerden yürüyormuş.
Kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Birçok okur gibi ben de Shakespeare’in hayatına daha yakın duran bir hikâye bekliyordum. Oysa romanın odağı Shakespeare değil, Agnes ve ailenin kayıp sonrası yaşadığı süreç. Aslında burada oldukça akıllıca bir hamle yapılmış: Hamlet bağlantısı okuru meraklandırıyor, PR da kitabı özellikle sosyal medyada inanılmaz görünür hale getiriyor. Bir dönem Instagram’ın adeta bitki örtüsüne dönüşmüştü. Herkes “Shakespeare’in oğlu” fikrine kapılıp romana koştu. Sonuçta merak duygusu kazandı, beğeniler katlandı. Ama bence bazı hayal kırıklıkları da bu büyük ilginin altında kalıp halının altına süpürüldü.
Romanın başlangıcı biraz karışık olsa da ilgi çekici. Özellikle Agnes’in doğayla kurduğu bağ ve şahinle ilgili bölüm beni yakaladı. Betimlemeler ve tasvirler ilk başta gerçekten etkileyici; 1580’ler İngiltere’si, vebanın gölgesi, evin atmosferi çok iyi kurulmuş. Ancak bir noktadan sonra bu tasvirler hikâyeye katkı sağlamayı bırakıyor ve romanın ilerlemesini yavaşlatmaya başlıyor.
Burada teknik bir şey
Kurgu bir roman olarak dikkat çeken ve Maggie O'Farrell'ın kaleme aldığı "Hamnet", hem edebiyat dünyasında hem de beyazperdede büyük ses getirdi. Özellikle sinematik evrende büyük yankı uyandırdı, filmin sonunda salonlar ağlayan izleyicilerle doluydu. Sosyal medyada bu videoları görünce tabii ki merakım kabardı ve okumayı listemde öne aldım. Eklenebilecek çok şey var; lakin hikayenin gerçek boyutunu bilmeden, kurgu eseri değerlendiremeyiz. William Shakespeare ve eşi Anne (yabancı kaynaklarda adı böyle geçiyor, romanda bizim için Agnes), 1580'li yılların başından itibaren üç çocuk dünyaya getirir. Büyük kız Susanna adını alırken, ikizlere Judith ve Hamnet adı verilir. Ancak Hamnet, 1596 yılında yabancı kaynaklarda nedeni bilinmeyen bir şekilde hayatını kaybeder. William Shakespeare de kaybettiği oğlunun ardından "Hamlet" adlı tiyatro oyununu yazar. On yedinci yüzyıl başlarında Hamnet ile Hamlet, aynı ad olarak görülmektedir.
Böyle bir gerçeğin ardından yazarımız Maggie O'Farrell devreye girer. Kurgu romanını Hamnet'in ölümü ve arkasında bıraktığı yas iklimi üzerine kurar. Sanki sadece bir romanlık usta tiyatrocudan Shakespeare soyadını çalar ve onun gibi oyunlar kurmaya, yer yer duygu coşkunluğu tohumları ekmeye çalışır Maggie O'Farrell... Yazar, asıl ters köşesini kahramanlar ve olay örgüsünde yapar. William Shakespeare adıyla heyecanlanabilirsiniz; ancak roman onun bakışından anlatılmamakta ve roman boyunca bir kez bile adı geçmemektedir. O, bu romanda sadece "Agnes'in kocası"dır. Evet O'Farrell, farklı bir yaklaşıma giderek romanını Agnes üzerinden kurguluyor. Yazarımız romanı ikili anlatıma ayırıyor. Bir bölüm Agnes'in hikayesi ve Shakespeare ile tanışması; bir bölümse Hamnet'in hikayesi ve onu ölüme götüren süreci okuyoruz. Yani şimdiki zaman ve 15 yıl öncesi
Spoiler içerir~ Acılar evrenseldir.
“Jude diyor ya da demeye çalışıyor Hamnet çünkü sesi çıkmıyor sanki .. yalnızca bir hırıltı bir titreşim, ağrılı, kupkuru boğazına takılıp kalmış gibi. Judit sanki onun yarısı,ikisi bir cevizin iki yarısı gibi birbirlerine bağlılar. O olmazsa Hamnet eksik kalır gidip gider.”
Kitap Hamnet’in ikizi Judith’in hastalığıyla başlıyor. Evde ilgilenecek kimseyi bulamıyor. Annesini suçluyor sen yoktun diyor.
Bölüm bölüm ilerleyen kitap, geriye dönüşlerden oluşuyor. Bir bölüm şimdiyi bir bölüm geçmişi anlatıyor.Anlatırken o kadar güzel pastoral betimlemeler yapılmış ki kendimi Stratford’un Henley Caddesi’nde gezinir gibi hissettim.
Agnes karakteri üzerinde kurgulanmış, tarihi bir kurgu roman diyebiliriz.Agnes, vahşi bir kadın gücü temsil ediyor. Kocası ismi geçmese de Şekspir, Latince öğretmeni diye geçiyor ve romanda dede John, deri eldiven işiyle uğraşıyor ve eldiven metaforuna sıkça yer verilmiş. Yani tiyatroya bolca gönderme yapılıyor)) John için Şekspir’in kayınbiraderi Bartholomew,şöyle bir söylemde bulunuyor:
“Duyduğuma göre diye mırıldanıyor babası dayakçığının tekiymiş bilhassa senin Latinceciye karşı doğru mu?”
Dayakçı kaba bir babadan kaçıp Londra’da tiyatroculuğa giden Şekspir senede birkaç kez evine uğruyor. Analar çeker her yükü kimsenin bilesi yok, diyor tüm yükün Agnes’te olduğuna dikkat çekiyorum .Büyük kız Susanna, ikizlerin bakımı ona kalıyor..
16. yüzyılda İngiltere’de veba salgını baş göstermiş ve bu hastalığın yolculuğu Judith’e bulaştığı bölüm mükemmel anlatılmış,beğenerek okudum.Hamnet ona tıpatıp benzeyen ikizi Judith hastalandığında;
“Jüdith yan dönüp gözlerini hafifçe aralayarak biraz doğruluyor. Alnını kırıştırıp vücudunun döşekte bıraktığı ize yatan onun yerine geçen saçlarını yüzünün iki yanına yapıştıran Hamnet’i izliyor. Hamnet, aynı
Yazar Hakkında
Maggie O'FarrellYazar · 7 kitap
Maggie O'Farrell 1972'de Kuzey İrlanda'da doğdu. Çocukluğu Galler ve İskoçya'da geçti. Gazetecilik yaptı, yaratıcı yazarlık dersleri verdi. The Distance Between Us adlı romanıyla 2005 Somerset Maugham Ödülünü, The Hand That First Held Mine (Elimi İlk Tutan El) adlı romanıyla da 2010 Costa Roman Ödülünü kazandı. O'Farrell, eşi ve iki çocuğuyla beraber İskoçya'da, Edinburgh'da yaşamaktadır.
