Yazar:
Maggie O'Farrell
Çevirmen:
Anar Mahmudov
Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
340
Basım Tarihi:
Ocak 2026
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2020
Yayınevi:
Teas Press
Orijinal Adı:
Hamnet
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9789952599015
Ülke:
Azerbaycan
Dil:
Azerbaycanca
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bu acının tarifi Maalesef yok:((
"Eşi ölen dul oluyor.Anne babası ölen çocuklar öksüz oluyor…
Peki, benim gibilerine ne deniyor ki?"
Bu cümleyi yıllar önce, evladını kaybetmiş bir anne olan teyzemden duymuştum. İnsanın içine oturan, yüreğini yakan o cümle… Ve o günden beri hiçbir annenin, hiçbir babanın böyle bir cümleyi kurmak zorunda kalmamasını diledim, diliyorum…
1500’lü yılların sonlarında, Londra’nın doğusundaki bir kasabada yaşayan; ormanlardan topladığı doğal bitkilerle şifa arayan bir kadın… Bir öğretmen, bir tiyatro yazarı… Karşılaşmaları, yollarının kesişmesi ve ardından evlilikleri… Ve onların hayatına dokunan, derin izler bırakan bir hikâye… Bu eser, benim için sadece okunmuş bir kitap değil; hissedilmiş, içimde taşınmış bir yolculuk oldu.
Dünyaya getirdikleri çocuklardan biri… Hamnet…
Küçücük bir bedenin ateşle yanışı, hastalıkla sınanışı ve sonra gözlerini kapatarak bu dünyadan sessizce göç edişi… Geride kalan bir ailenin kalbine düşen o tarifsiz acı… Maggie O'Farrell , kelimeleriyle o duyguyu öyle derin, öyle yakıcı aktarıyor ki; hissetmemek, üzülmemek, o acıya ortak olmamak mümkün değil…
Aslında ben, önce kitabı okuyup sonra filmini izlemeyi tercih eden biriyim. Ama bu kez farklı oldu… Önce filmini izledim. Sonra kitabı okurken, izlerken hissettiğim o duygunun, o acının her zerresini yeniden, belki de daha derinden hissettim… Aynı sızı, aynı boşluk, aynı iç çekiş…
Filmde daha sıralı ilerleyen olay örgüsü; kitapta bölüm bölüm, zamanlar arasında gidip gelerek anlatılıyor. Bazen geçmişe, bazen çocukların doğduğu günlere, bazen annenin hamilelik dönemine, bazen babanın Londra’daki yalnızlığına… Ve en çok da Hamlet’in hastalanıp ölüm sürecine… Bu geçişler yer yer okurun zihninde küçük karışıklıklar oluştursa da, aslında o duygunun parçalanmış hâlini daha gerçek kılıyor.
Maggie O'Farrell , tarihsel bir
Maggie O'Farrell , kelimeleriyle o duyguyu öyle derin, öyle yakıcı aktarıyor ki; hissetmemek, üzülmemek, o acıya ortak olmamak mümkün değil…
Aslında ben, önce kitabı okuyup sonra filmini izlemeyi tercih eden biriyim. Ama bu kez farklı oldu… Önce filmini izledim. Sonra kitabı okurken, izlerken hissettiğim o duygunun, o acının her zerresini yeniden, belki de daha derinden hissettim… Aynı sızı, aynı boşluk, aynı iç çekiş…
Filmde daha sıralı ilerleyen olay örgüsü; kitapta bölüm bölüm, zamanlar arasında gidip gelerek anlatılıyor. Bazen geçmişe, bazen çocukların doğduğu günlere, bazen annenin hamilelik dönemine, bazen babanın Londra’daki yalnızlığına… Ve en çok da Hamlet’in hastalanıp ölüm sürecine… Bu geçişler yer yer okurun zihninde küçük karışıklıklar oluştursa da, aslında o duygunun parçalanmış hâlini daha gerçek kılıyor.
Maggie O'Farrell , tarihsel birBenim için Hayal Kırıklığı
Puan vermedi
Hamnet hakkında şöyle net konuşalım: Bu kitap biraz “iyi yazılmış ama içi doldurulamamış” bir proje gibi.”Bence”
Maggie O’Farrell gerçekten çok iyi yazıyor, buna laf yok. Atmosfer kuruyor, cümleler akıyor, 16. yüzyıl İngiltere’sini gözünün önüne getiriyor. Ama bir noktadan sonra şunu fark ediyorsun: Hikâye ilerlemiyor, sadece dolanıyor.
Kitap sözde William Shakespeare’in oğlunun ölümü etrafında dönüyor ama o ölüm bile tam anlamıyla “vurucu” gelmiyor. Çünkü ortada doğru düzgün kurulan bir bağ yok. Çocuk var ama karakter yok. Yas var ama içini delen bir kayıp hissi yok.
Benim asıl kırıldığım nokta Agnes oldu. Başta gerçekten çok iyi giriyor: doğayla iç içe, sezgisel, güçlü, biraz gizemli… “Tamam” diyorsun, “hikâyeyi bu kadın sırtlayacak.” Ama sonra ne oluyor? Kadın resmen siliniyor. O baştaki karakter gidiyor, yerine sadece yas tutan bir figür kalıyor. Yani karakter gelişmiyor, aksine daralıyor.
Zaten kitapta genel bir “potansiyel var ama kullanılmamış” hissi hakim. Özellikle de Shakespeare meselesinde. Adamın yaşadığı acı, onun üretimine nasıl dönüşüyor gibi çok güçlü bir yerden yakalanmış konu var ama sanki bu acı derinleştirilmek yerine biraz “kullanılmış” gibi duruyor. Yani gerçekten kazınmamış, yüzeyde bırakılmış.
Şöyle de net söyleyeyim: Ben bu kitaptan “hadi biraz daha acı çekelim, gözyaşına boğulalım” beklentisiyle girmedim. Tam tersine, daha sahici, daha içe işleyen bir şey bekliyordum. Ama olan şu: ne gerçekten sarsıyor, ne de tamamen yüzeyde kalıyor. Arada bir yerde takılıp kalıyor.
Bir de tempo meselesi var… Gerçekten çok yavaş. Hikâye ilerleyecek gibi oluyor, sonra hop betimleme. Elma, kumaş, rüzgar… Tamam anladık, güzel yazıyorsun da bir şey olsun artık. Kitap boyunca sürekli bir “az sonra başlıyor” hissi var ama o “az sonra” hiç gelmiyor.
Final
Ölüler hiç unutulmaz.
Ölmek yaşamak mıdır? diye düşündüm. Evet sanırım en çok da ölüler yaşıyor... Ve ya yaşamak için ölmek gerek...
Hamnet' i yaşatma arzusuyla bir babanın evladını tiyatroda sahnelemesi var etmeye çalışması ölümle gelen hatırlatma, yaşatma arzusu... Belki de Hamnet o son perde kapanana dek yaşıyordu. Kapanan son perde, son söz "Sakın beni unutma" oldu.
Duygu dolu güzel bir hikaye, o kadar sessiz, o kadar sakin anlatılan acılar yüreğimin içinde sessiz ve gizli boşluk bıraktı.
Agnes sen nasıl bir imtihan ile sınandın? Evladının ölümü bir anneyi sessiz çığlıkların arkasına nasıl saklar ? Bir acı nasıl sessiz yaşanır? Biliyorum...
"İşe yarayacağını bilsem , kalbimi yerinden çıkarır ona verirdim? "
Çığlık atmadan da sevebilir, çığlık atmadan da acı çekebilir insan. Kendine ait bir hayatı olmayan sadece çocukları için kaygılanan bir anne...
Kulağıma rüzgar kaçtı, duyuyorum Agnes, senin acını içime taşıtı. Okumanızı tavsiye ederim.
Keyifli okumalar.
güzel eser
Çok çok güzeldi.. Bir annenin yaşını yaşaması çok gerçekçiydi, kalbim buruldu. Agnes karakterine bayıldım, bir kadının ne kadar güçlü olabileceğinin edebi bir örneği diyebilirim
Puan vermedi
Çok okundu, çok tartışıldı akabinde filmi yapıldı ve konuşulmaya devam etti.
Konusu herkesçe bilindiği üzere Shakespeare’in eşi Agnes’in yaşamı ve oğulları Hamlet’in vefatından sonraki yas sürecine dayanıyor.
Kitapta Shakespeare yer alsa da ismi hiç anılmıyor çünkü hikâye doğrudan Agnes’e odaklanıyor, onun önüne geçmesine izin verilmiyor.
Gördüğüm kadarıyla çoğu okur kitaptan çok fazla etkilenmiş ancak ben umduğum kadar etkilenmedim açıkçası.
Genelde kitap uyarlamalarında kitabı daha çok beğeniyor olsam da bu yapımda filmi çok daha etkileyici buldum, bir çocuğun kaybı, annenin acısı filmde çok daha fazla dokundu bana.
Belki beklentimi yüksek tuttum ya da kitabın isminden kaynaklı Hamnet’e çok odaklanılacağını düşündüğüm için aradığımı bulamamış olabilirim bilemiyorum.
Hamnet kitabı 2020 woman's prize for fiction ödüllü fakat ismini filminden sonra duydum.
kitaptan dostlar grubumuzla birlikte okumaya karar verdik.
Duygusal yönü oldukca yüksek.
Filmini izleyip izlememekte kararsızdım, izlemek için bir sebep buldum. Bu yıl Oscar ödüllerinde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü Hamnet filmindeki performansıyla Jessie Buckley kazandı.
Konusu , olaylar 16.yy İngiltere'sinde geciyor. Shakespeare'in ikiz çocukları Judith 'in ve Hamnet 'in hastalanması sonucu Hamnet'in hayatını kaybetmesini anlatıyor.
Kitabın başından itibaren sonunu bildiğimiz kayba doğru zamanın ilerleyişini okuyoruz.
Yazar Agnes ile Shakespeare'in tanışma dönemlerini geçmişe gel gitler ile veriyor aralarda .
Olaylarin odak noktasında Agnes var. Onun tedavi için çareler araması, çaresizliği, evlat acısı ve kaybının değiştirdiği dünyasını çok güzel yansıtmış yazar.
Dokunaklı bir öykü olmasına rağmen o duyguyu ben alamadim. Okurken çok ara verdiğim için olabilir ya da etkilenecegimi bildiğim için çok ara vermiş olabilirim.
Kitapta Shakespeare yan rolde kalmış. En ünlü eserlerinden biri olan Hamlet kaybettiği oğlu Hamnet ile buluşmasını sağlayan bir eser olarak ortaya çıkıyor.
Kendime not en kısa zaman Hamlet okunacak !
Odaklanarak okumanız rica olunurDuygu ve Düşünce
Hamnet – Maggie O’Farrell
Spoilersız
Hamnet, temel olarak Shakespeare’in oğlu Hamnet’in hayatı ve ölümü etrafında şekillenen bir hikâye ama bir çocuğun hikâyesinden çok daha fazlası. Daha çok bir annenin, Agnes’ın dünyasına giriyoruz.
Kitap, 16. yüzyıl İngiltere’sinde geçiyor ve bir ailenin günlük hayatını, ilişkilerini ve özellikle de görünmeyen bağlarını anlatıyor. Agnes karakteri ise alışılmışın dışında; sezgileri güçlü, doğayla bağı olan, iç dünyası çok derin bir kadın.
Hikâye yavaş ilerliyor ama bu yavaşlık sıkıcı değil. Aksine, seni içine çeken, sakin ama yoğun bir atmosferi var. Büyük olaylardan çok, küçük detaylarla bir dünya kuruluyor. Bu yüzden kitabı okurken acele etmemek gerekiyor.
Eğer karakterlerin iç dünyasını okumayı, duyguların derinliğine inmeyi seviyorsanız bu kitap size çok şey hissettirebilir.
Spoilerlı
Bu kitabı okudum demek doğru gelmiyor. Ben bu kitabı yaşadım, hatta bazı yerlerde durup sadece hissettim. Bitirmeye yakın bitirmek istemiyordum, bitirdiğimde bitirmiş gibi değildim, normalde bir kitabı bitirdikten hemen sonra yorum yazarım ama bu kitabın arasına günler girdi. Her sayfada birinin acısına dokundum; Agnes’in sessizliğini, Hamnet’in yokluğunu, Judith’in yarım kalmışlığını… Hepsi içime yerleşti. Kitap bağırmıyor, içten içe kırıyor insanı. En çok da o yüzden etkiliyor.
Agnes, dünyayı aklıyla değil sezgileriyle yaşayan, acıdan kaçmayan ama bu yüzden yalnızlaşan bir kadın. Onu o kadar seviyorum ki; dik başlılığı, hayatı kendi için yaşama isteği, hiç kimsenin bir lafına takılmayışı, mecburiyetten yaptığı şeyleri hem sevip hem de onlarla bütünlenişi...Onu okurken anlamadım sadece, onun gibi hissettim. Hayatında kendi bildiği doğruları hep yanlış yollara çıkıyor, yaşadığı acı öyle büyük ki, bir noktadan sonra tepki bile veremiyordu.
William Shakespeare‘ın küçük yaşta ölen oğlu Hamlet‘in hikayesini konu edinmiş ödüllü bir romandır. William Shakespeare ve eşi Agnes‘in 11 yaşındaki oğullarını vebadan kaybedişleri ve ölüm karşısında insanların bakış ve duruşları ele alınmaktadır. Shakespeare‘ın eşi romanın baş kahramanı kadın eş anne olarak çok güzel anlatılmış. cümleler, kullanılan dil ve sözcükler kitabın içine çekiyor insanı o döneme götürüyor sizi. Agnes karakteri oluyorsunuz o sihirli karakterin ruh halini acilarini içinizde hissediyorsunuz. Annelik yas süreci çok güzel anlatılmış. Çok güzel bir kitap
Puan vermedi
Bir çocuğun kaybı…
Bir annenin sessiz yas tutuşu…
Bir babanın acısını sanata dönüştürmesi…
Hamnet, Shakespeare’in 11 yaşında vebadan ölen oğlunun ardından geride kalanların hikâyesini anlatır. Roman, adını tarihin dipnotlarında kalmış bir çocuktan alır ama merkezine annesinin kalbini koyar. Agnes’in sezgileri, doğayla kurduğu bağ ve tarifsiz kaybı; bir babanın ise acıdan Hamlet’i yaratışı…
Bu kitap, bir yasın nasıl ömür boyu sürdüğünü fısıldar.
Puan vermedi
Hamnet, çok sınırlı birkaç tarihsel bilginin etrafında kurulmuş bir roman. Shakespeare’in bir eşi olduğu; adının bazı kaynaklarda Anne, bazılarında Agnes olarak geçtiği; üç çocukları olduğu ve ikizlerden Hamnet’in küçük yaşta öldüğü… elimizde olan bilgiler bunlar. Maggie O’Farrell bu sınırlı bilgiden yola çıkarak, o gerçekliğin içinde yaşanmış olabilecek duyguları ve ilişkileri kuruyor. Hamnet’in ölümünü merkeze alarak, bir ailenin yasını taşıyan kurmaca bir dünya kuruyor.
Roman kronolojik olarak ilerlemiyor. Zaman parçalanıyor, ileri geri hareket ediyor. Bu yapı içinde hem Agnes ile William’ın tanışma hikâyesini hem de Hamnet’in hastalanma süreciyle ölümünü, Agnes’in odağından okuyoruz. Sonu da bir şekilde Hamlet oyununa bağlanıyor. (Shakespeare’in adı romanda hiç geçmiyor bu arada.)
Neyse. Romana birkaç kez başlamış, içine giremediğim için “zamanı değildir” diye bırakmıştım. Filminden daha umutluydum; filmine gideceğim diye bu kez okudum. Beni etkileyen bir roman olmadı.
Fikir çok hoş ama karakterleriyle, kurgusuyla, sonuyla bana her şey çok kurmaca, oldukça da klişe geldi. Derinleştiremedim ve içselleştiremedim. Sanki her şey, bir roman okuduğumu, her şeyin kurmaca olduğunu hatırlatmak için yazılmış gibi bir hissiyat verdi ki aksini hissetmeyi severiz aslında.
Agnes mesela, bir prototip; sezgileri güçlü, doğayla bütünleşmiş, içgüdülerini dinleyen kadınlardan biri. Bu kadar. Bir prototip olarak kaldı benim için. Hayal kırıklığı hissettim. Hikâyede kendini bulamadı. Hamnet’in hikâyesi ve Hamlet bağı da zorlama geldi. Onlar da içime sinmedi. Dilde, üslupta ilerlemek keyifliydi ama anlattığına ben ikna olamadım.
Filminden daha umutluydum, onda daha çok hayal kırıklığına uğradım. Kitabın uyarlaması olarak da ayrıca başarısızdı bence. Romanın en önemli ayrıntılarını,
Yazar Hakkında
Maggie O'FarrellYazar · 7 kitap
Maggie O'Farrell 1972'de Kuzey İrlanda'da doğdu. Çocukluğu Galler ve İskoçya'da geçti. Gazetecilik yaptı, yaratıcı yazarlık dersleri verdi. The Distance Between Us adlı romanıyla 2005 Somerset Maugham Ödülünü, The Hand That First Held Mine (Elimi İlk Tutan El) adlı romanıyla da 2010 Costa Roman Ödülünü kazandı. O'Farrell, eşi ve iki çocuğuyla beraber İskoçya'da, Edinburgh'da yaşamaktadır.
