Yazar:
Maggie O'Farrell
Tahmini Okuma Süresi:
10 sa. 53 dk.
Sayfa Sayısı:
384
Basım Tarihi:
2021
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2020
Yayınevi:
Headline Book Publishing
Orijinal Adı:
Hamnet
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9781472223821
Ülke:
Türkiye
Dil:
İngilizce
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"İşte yine yapılmış. Orta sınıfın gözyaşlarını sömürmek için parlatılmış, Viktoryen dönem sosuna batırılmış bir yas pornografisi daha.
Shakespeare’in adını anmadan Shakespeare üzerinden prim yapmanın o sinsi, burjuva yöntemini buldular.
Ki şunlardan sonra kabak tadı verdi desem yalan olmaz...
Değersiz Bir Hayat
Shuggie Bain
Mucizeler Yılı
Lincoln in the Bardo
Bizimle Başladı Bizimle Bitti
Merhamet
Sütçü
Bülbül
Artık bu tür kitaplardan gerçekten yoruldum. Sanki edebiyat, sadece orta sınıfın güvenli koltuklarında oturup başkalarının felaketlerine 'ah ne acı' diyerek iç çekmesi için üretilen bir tüketim malzemesine dönüşmüş gibi değil mi ya hu :)))
Her köşe başında aynı formül: Tarihsel bir dekor, içine iyice yedirilmiş trajik bir evlat kaybı ya da bitmek bilmeyen bir travma silsilesi puffffffff ya gerçekten ya da offffff
Okurken duygusal olarak manipüle edildiğimi hissediyorum. Sanatın görevi sadece can yakmak ya da bizi ağlatmak için pusu kurmak olmamalı. Bu 'parlatılmış trajediler' rafından uzaklaşıp, biraz daha sahici, manipülasyondan uzak ve hayatın sadece gözyaşından ibaret olmadığını hatırlatan kitaplara ihtiyacım var.
Allah aşkına bana hayatın o ham, kirli ve manipülasyonsuz tarafını fırlat. Ruhumu okşama, gerekirse hırpala ama sakın bana o 'soylu acı' yalanını satma. Bu pembe diziden hallice entelektüel işkenceden istifa ediyorum."
Bana teselli verecek, ruhumu okşayacak veya beni 'ne kadar da duyarlı bir okurum' yalanına inandıracak kitaplar ARAMIYORUM.
Ben, suratıma bir yumruk gibi inecek, midemi bulandıracak, uykumu kaçıracak ve güvenli konfor alanımdan beni aşağı fırlatacak o kirli gerçekliğin peşindeyim.
İçinde tek bir damla 'soylu gözyaşı' barındırmayan, ruhumu değil zihnimi hırpalayacak başka kitaplar
Değersiz Bir Hayat
Shuggie Bain
Mucizeler Yılı
Lincoln in the Bardo
Bizimle Başladı Bizimle Bitti
Merhamet
Sütçü
Bülbül
Artık bu tür kitaplardan gerçekten yoruldum. Sanki edebiyat, sadece orta sınıfın güvenli koltuklarında oturup başkalarının felaketlerine 'ah ne acı' diyerek iç çekmesi için üretilen bir tüketim malzemesine dönüşmüş gibi değil mi ya hu :)))
Her köşe başında aynı formül: Tarihsel bir dekor, içine iyice yedirilmiş trajik bir evlat kaybı ya da bitmek bilmeyen bir travma silsilesi puffffffff ya gerçekten ya da offffff
Okurken duygusal olarak manipüle edildiğimi hissediyorum. Sanatın görevi sadece can yakmak ya da bizi ağlatmak için pusu kurmak olmamalı. Bu 'parlatılmış trajediler' rafından uzaklaşıp, biraz daha sahici, manipülasyondan uzak ve hayatın sadece gözyaşından ibaret olmadığını hatırlatan kitaplara ihtiyacım var.
Allah aşkına bana hayatın o ham, kirli ve manipülasyonsuz tarafını fırlat. Ruhumu okşama, gerekirse hırpala ama sakın bana o 'soylu acı' yalanını satma. Bu pembe diziden hallice entelektüel işkenceden istifa ediyorum."
Bana teselli verecek, ruhumu okşayacak veya beni 'ne kadar da duyarlı bir okurum' yalanına inandıracak kitaplar ARAMIYORUM.
Ben, suratıma bir yumruk gibi inecek, midemi bulandıracak, uykumu kaçıracak ve güvenli konfor alanımdan beni aşağı fırlatacak o kirli gerçekliğin peşindeyim.
İçinde tek bir damla 'soylu gözyaşı' barındırmayan, ruhumu değil zihnimi hırpalayacak başka kitaplar
I just finished Hamnet and wow… what a story! 10/10 for the plot, though the English was a bit heavy, so I’d give that 8/10. The grief of Hamnet’s mother after his death was heartbreaking. It really stayed with me. Such a beautiful, emotional, and unforgettable read. Highly recommend!
Hamnet’i yeni bitirdim ve… ne hikayeymiş! Kitaba, hikayeye 10/10, ama İngilizce versiyonu okudum ve dili biraz ağırdı, bu yüzden 8/10. Hamnet’in ölümünden sonra annesinin yaşadığı acı kalbimi paramparça etti ve okuduktan sonra ağırlığını bir süre hissettim. Çok duygusal ve etkili bir okuma deneyimiydi. Kesinlikle tavsiye ederim.
Adı “Hamnet” olsa da Bu kitap benim için Hamnet’ in annesi "Agnes’in hikayesi”….
Geride kalanların, acısını sahneye akıtan Shakespeare’ ın hikayesi…
Acının ağırlığı neredeyse her satırda ruhuma işledi…..
Dili öyle güçlü, duygusu öyle derindi ki… Uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir kitap oldu benim için
Spoiler içerir!
Çocukları, karını yalnız bırak. Oğlun ölünce oğlunun adına oyun yaz. Çok sinirlendim. Bir de baban seni dövüyordu, çocuklarını babanla nasıl bırakabilirsin nasıııl
“Bütün hayatların, her şeyin oradan dışarı aktığı ve her şeyin oraya geri döndüğü bir çekirdeği, merkezi, sıfır noktası vardır.”
Women’s Prize for Fiktion ödüllü bu kitap, Shakespeare’in Hamlet oyununa adını veren oğlu Hamnet’in vebadan öldüğü rivayeti üzerine kurgulanmış. Yazar, tıpkı Shakespeare gibi, oyun kurmuş, sone yazmış. Birinci perde şiddet, sevgisizlik, ikinci perde umut, sevgi, bağlılık; son sahnede bir şiir, dizeler ölümün ve kaybın sarmal kafiyesiyle. Ve tüm bunların üstüne de biraz büyü serpilmiş.
1596..İskenderiye limanındaki maymundan miçonun üzerine sıçrayan bir pire, gemiyle denizleri aşıp Avrupa’ya kadar gidecek . Önüne çıkan ne varsa tutacak kolundan, doymak bilmez, karanlık bir şeytanın, vebanın ellerine bırakacak.
Pirenin torunlarının dünyada o güne kadar görülmemiş kanlı bir savaşı nasıl da birkaç sıçrayışla örgütlediğine bakacağız. Salgın bir hastalığın yayılmasını sanki bu pirenin masalı gibi okutacak bize O’Farrell. Bir çocuk, Iskenderiye’den, maymundan, miçodan ve pireden habersiz, kaderi onlardan sebep, ateşler içinde yatıyor olacak. Başında bekleyeceğiz, yüzyıllar önce bir annenin yaşadığı acıyla dağlanarak. Ömür gibi gelecek.
“Arkanı dön,” diyor ölüme. “Gözünü kapa. Bir saniyecik.”
Shakespeare’in oğlu Hamnet’in hikayesini okuyacağımızı sanıyoruz ya başta. Yok hayır, Agnes’in hikayesini okutacak bize yazar. Gölgelerde kalmış, emeği ve fedakarlığı tarihe geçmemiş, ömrünün şiiri ünlenmemiş Agnes’in..Tarih ondan ‘Shakespeare ‘in karısı’ diye söz ederken, bu satırlar Shakespeare’den ‘Agnes’in kocası’ diye bahsedecek. Agnes’in hikayesi bu, onun ormanın kuytularında sızan ışığa sığınmış çocukluğunun, daha kaderin bile niyet etmediği yazgıları sezen yüreğinin, bu dünyayla öbürü arasındaki zar gibi ince çizgiyi gören gözlerinin, ama en çok
Okumadan Shakespeare okumayın! /777. İnceleme...
Bitti!
Uykusuz bir gecenin sabahında yazıyorum şimdi.
Önce kitabı, ardından filmi...
Beş yüz yıllık acının yükü var ruhumda.
Beş yüz yıl acı çeksem içim bu kadar acımazdı belki...
William Shakespeare okumayın demiştim bir yazımda, - 
Hamlet - https://1000kitap.com/gonderi/157244403 Shakespeare okumak ruhta ve bedende telafisi olmayan hasarlar bırakıyor! Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım nedenini, "Büyük acılar yaşayan insanlar ancak büyük eserler bırakabilirmiş geriye. Sanat için yetenek değil, büyük kayıplar vermek gerekirmiş." Ölmeseymiş Hamnet, olmazmış Hamlet! "Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu."
"İçindeki yaşam sevincini bu daracık evde yaşamak mı öldürüyor?"
Böyle başlamamalısın!
Bu bir Shakespeare kitabı değil...
Hayır hayır! Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünü anlatan bir kitap da değil!
Bu bir Agnes kitabı! Agnes Hathaway...
Vahşi, doğayla iç içe, sezgileri güçlü, kadınların yırtıcı gücünün temsili Agnes. 
Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki kadının emsali, https://1000kitap.com/gonderi/296633659 kitaba göreyse kimi zaman cadı, farklı bir kadın... Onlar gibi olmazsan farklı olmakla yargılar seni toplum! Ve hatta en yakınındakiler, ailen!
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hâlâ uykudadır."
Bir kadının ne kadar güçlü sezgileri varsa öyle seziyor olacakları Agnes,
Bir kadının ne kadar şifalıysa elleri, o kadar şifalı...
Hayvanlar ve otlar insanlardan daha çok yer tutuyor hayatında.
Yaralı...
Ve yaralı Shakespeare!
İnsanları birbirine bağlayan yaralarının benzerliğidir belki de! Yarası yarasına denk düşeni sever insan!
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı
William Shakespeare okumayın demiştim bir yazımda, - Hamlet - https://1000kitap.com/gonderi/157244403 Shakespeare okumak ruhta ve bedende telafisi olmayan hasarlar bırakıyor! Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım nedenini, "Büyük acılar yaşayan insanlar ancak büyük eserler bırakabilirmiş geriye. Sanat için yetenek değil, büyük kayıplar vermek gerekirmiş." Ölmeseymiş Hamnet, olmazmış Hamlet! "Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu."
"İçindeki yaşam sevincini bu daracık evde yaşamak mı öldürüyor?"
Böyle başlamamalısın!
Bu bir Shakespeare kitabı değil...
Hayır hayır! Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünü anlatan bir kitap da değil!
Bu bir Agnes kitabı! Agnes Hathaway...
Vahşi, doğayla iç içe, sezgileri güçlü, kadınların yırtıcı gücünün temsili Agnes. Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki kadının emsali, https://1000kitap.com/gonderi/296633659 kitaba göreyse kimi zaman cadı, farklı bir kadın... Onlar gibi olmazsan farklı olmakla yargılar seni toplum! Ve hatta en yakınındakiler, ailen!
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hâlâ uykudadır."
Bir kadının ne kadar güçlü sezgileri varsa öyle seziyor olacakları Agnes,
Bir kadının ne kadar şifalıysa elleri, o kadar şifalı...
Hayvanlar ve otlar insanlardan daha çok yer tutuyor hayatında.
Yaralı...
Ve yaralı Shakespeare!
İnsanları birbirine bağlayan yaralarının benzerliğidir belki de! Yarası yarasına denk düşeni sever insan!
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı
2020 Woman's Prize For Fiction Ödülü sahibi Hamnet'ten bahsedeceğim bugün. Kitabı Kıvanç Güney çevirisi ile okuyoruz. Daha evvel yazardan; "Sevgilimin Sevgilisi" ve "Cehennem Sıcakları İçin Talimatlar" okumuştum. Hamnet ile üçüncü kez geldim yazara.
Önce gerçek hikâyeyi bir yazayım. 1580'lerin başında Shakespeare ve Anne çiftinin 3 çocuğu olur. Çocuklar sırayla; Susanne, Judith ve Hamnet isimlerini alır. Anne adı bilinse de babası Richard Hathaway vasiyetinde ondan Agnes olarak bahseder. Bu yüzden biz de Agnes diyeceğiz. Agnes'in ikizleri Judith ve Hamnet 1585'de vaftiz edilir. Ancak 1596 yılının 11 Ağustos'unda Hamnet nedeni kaynaklarda yazmayan bir hastalık yüzünden vefat eder. Ve babası aradan geçen 4 yılın sonunda en uzun oyunu olan Hamlet'i yazar.
Şimdi gelelim kitabımıza. Hamnet'in ölümünü bildiğimiz, aslında tüm kitaba sonu bilerek başladığımız gerçek yaşam öyküsünde iki farklı zaman diliminde ilerliyoruz. Önce Hamnet ve kardeşlerini okuyarak başlıyoruz. Ardından da Shakespeare ve Agnes'in tanışmasına geri dönüyoruz. İkiz çocuklardan biri ve dönemde yaşayan insanların hastalığı ile açılan sayfalar bizi daha sonra veba ile tanıştırıyor. Ve burada yaklaşık 10 sayfa süren bence çok ilginç bir veba süreci okuyoruz. (s:132-142) Agnes'ın huzursuzlukları, ailenin çaresizliği, hiç evde olmayan bir baba simgesi kitaba merak katıyor.
Büyük detaylar verme taraftarı değilim bu nedenle bende yarattığı etkiden bahsedeceğim kitabın. Hepimizin bildiği, oyunlar şiirler yazan ve bir döneme damga vurup asırlardır unutulmayan Shakespeare kimliğini bir kenara atıyor yazar. Biz onu bir baba, bir oğul, bir eş ve bir insan olarak görüyoruz. Adını hiç okumuyoruz ama O olduğunu biliyoruz. Bunu çok sevdim. Karakterler onun değil o karakterlerin gölgesinde sürüyor yaşamını bu hikâyede.
Hamnet, William Shakespeare’in ailesinin hikayesini anlatan bir kurgu roman. Shakespeare’in ikiz çocuklarından birinin hastalığıyla başlayan kitap, iki paralel hikayeyle devam ediyor: Birinci hikaye Shakespeare’in eşiyle tanışma ve evlenmesini anlatırken, ikincisi yaklaşık on sene sonrasında geçiyor ve bu hastalık süreci, ardından bir çocuğun kaybından Hamlet eseri ortaya çıkana kadar yaşananları anlatıyor. Maggie O’Farrell’ın dili ve anlatımı çok hoşuma gitti. Kitapta duygu aktarımı çok güçlü; yazar, çok güzel tespitlerini şiir gibi bir dille aktarmış. Anlattığı zamanın ruhunu ve dokusunu da çok iyi yansıttığını düşünüyorum; okurken kendimi hakikaten 16.yy İngiltere’sinin kırsallarında hissettim. Shakespeare’in hakkında pek az şey bilinen eşini (ki aslında kendisi hakkında bilinenler de ona keza pek fazla değil) hikayenin merkezine koyması ve Agnes’ın ‘Shakespeare’in eşi’ olarak alışılagelmiş şekilde anılmasının aksine Shakespeare için ‘Agnes’in eşi’ tanımını kullanması ayrıca güzel bir detaydı. (Zaten kitap boyunca Shakespeare’in adı hiç açık açık anılmıyor; bu da baba, eş, oğul, kardeş kimliklerini tanımamızı ve onu bir karakter olarak salt bu yönleriyle görebilmemizi sağlıyor aslında). Karakterler biraz daha derinlikli olsaydı ve hikayenin sonunu bu kadar fazla romantize etmeseydi keşke. İlaveten, yazar okurda merak duygusunu Shakespeare ve eşi arasındaki ilişki üzerinden canlı tutmayı hedeflemiş, iyi de yapmış ama en başından oğlu Hamnet’in ölümünü bilmeseydik bu da kurguda daha vurucu ve merak uyandırıcı olurdu diye düşündüm okurken. Sonuç olarak, çok keyif alarak okudum kitabı. Tarihi kurgudan hoşlanıyorsanız, zihninizin zorlu okumaları kaldırmayacağı bir dönemde sizi alıp götürecek, biraz hüzünlü bir masal tadında bir roman arıyorsanız mutlaka tavsiye ederim.
Sana kalbimi de veririm Otibalım..·293 syf.·
10/10
2026 21. kitabı
Siz hiç çocuğu için çaresiz kalmış, umutları tükenmiş bir anne oldunuz mu?
Ben oldum.
Agnes de oldu; tıpkı benim gibi.
Okuduğum her satırda onun acısını yaşadım, onunla birlikte gözyaşı döktüm. En küçük oğlum doğduğundan bu yana — yani beş yıldır — kendimi daha çok kitaplara verdim. Belki başka hayatlarla karşılaşırsam, kendi hayatımı ve acılarımı bir nebze olsun unuturum diye düşündüm.
Ama bu kitapta kendi acılarımla yüzleştim.
Bir annenin çaresizliğini, mücadelesini okurken adeta kendi hayatımı seyrettim. Çünkü bir annenin, evladı olduktan sonra kendine dair bir hayatı, bir gelecek kaygısı kalmıyor. Onun tüm kaygısı, evlatlarının hayatı ve geleceği oluyor.
Kitapta şöyle diyor:
“İşe yarayacağını bilsem, kalbimi yerinden çıkarır, ona verirdim.”
İşte anneliğin tam tanımı tam olarak bu.
Kitapta sözler şöyle devam ediyor:
“Hayat varsa, umut da vardır.”
Agnes için belki artık geç…
Ama benim için değil.
“Hayat varsa, umut da vardır,” diyerek sözlerime son veriyorum, YiğitAlim..
Hamnet1000Kitap
Hamnet okurken beni en çok etkileyen şey, aile bağlarının bu kadar derin ama sakin bir şekilde anlatılması oldu. Kitap, bir çocuğun kaybının bir aile üzerinde bıraktığı etkiyi anlatıyor ama bunu abartılı bir dramla değil, daha çok karakterlerin duyguları üzerinden hissettiriyor.
İngiltere’de veba salgının başlaması ve bu hastalığın bir şekilde Hamnet'in ikizi Judith’e bulaşmasıyla olaylar gelişiyor. Agnes'in çocuklarına bu kadar bağlı olmasının, babasının bir süreliğine evden ayrılmasının ve sonrasında gelişen olayların içinde kayboluyoruz. Bir annenin kendi başına çocuklarına bakma sürecinin başlamasıyla olaylar yavaş yavaş gelişiyor. Kitap geçmişe de giderek karakterlerin geçmiş hikayelerini güzel bir şekilde anlatıyor. Ben geçmiş-şimdiki zaman odaklı kitapları sevdiğim için bu kitabın da böyle olması hoşuma gitti. Sonrasında hastalığın Hamnet'e bulaşmasıyla asıl olaylar başlıyor.
Hamnet, bir yas sürecinin bir aileyi sessizce nasıl dağıtabileceğini çok derin ve etkileyici şekilde anlatıyor. Kitap boyunca sadece bir kaybı okumuyorsun, o kaybın insanların ruhunda açtığı boşluğu da hissediyorsun. Her karakter acıyı farklı yaşıyor ve bu da hikâyeyi daha gerçek kılıyor. Bazıları susarak, bazıları içine kapanarak, bazıları ise hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışarak baş etmeye uğraşıyor. Ama ne yaparlarsa yapsınlar o eksiklik evin her köşesinde hissediliyor.
Yazarın en güçlü yaptığı şeylerden biri de acıyı bağırarak değil, sessizlikle hissettirmesi bence. Bazı sahnelerde hiçbir büyük olay olmuyor ama karakterlerin hisleri insanın içine ağır ağır işliyor. Özellikle bir annenin yaşadığı çaresizlik ve kaybetme korkusu o kadar gerçek anlatılıyor ki okurken insanın boğazında bir düğüm oluşuyor. Kitapta çok fazla betimleme ve ayrıntı var, bu yüzden bazı bölümler ağır
Yazar Hakkında
Maggie O'FarrellYazar · 7 kitap
Maggie O'Farrell 1972'de Kuzey İrlanda'da doğdu. Çocukluğu Galler ve İskoçya'da geçti. Gazetecilik yaptı, yaratıcı yazarlık dersleri verdi. The Distance Between Us adlı romanıyla 2005 Somerset Maugham Ödülünü, The Hand That First Held Mine (Elimi İlk Tutan El) adlı romanıyla da 2010 Costa Roman Ödülünü kazandı. O'Farrell, eşi ve iki çocuğuyla beraber İskoçya'da, Edinburgh'da yaşamaktadır.
