İnsan her daim umut ve erteleme içindedir.Ya “ ileride iyi olacak” ya da “ keşke böyle yapsaydım” diyerek her daim hayatını ziyan eder. İnsan mutsuz olduğunda, onu bile ziyan eder.
İnsan çalışmanın özünü kaybeder. sonuç çalışmak köleliğe dönüşür. Kendini özgür sanman seni kırbaçlayanı seçmen kadardır. Bu da günü kurtarma kavgasıdır. İster patron ister memur olsun, özgür birey çalışırken de özgürdür!
Beyin için iyi yada doğru olması önemli değildir,bildiği yerde olmak onu güvende hissettirir.Yani o geçmişe bağlımlıdır, bu bağımlılık onun için güvendir.