Zümreler çıldırmış bu çağda aşk ve sevgi için birer birer intihar ediyor.
Yani kıpırdayacak dallar filiz veriyordu yavaş yavaş.
Her güzel gözlü kadın bir şiirdi artık.
Herkes gider ben yanında kalırım hep diyordun ya”
Şu canımın yangınıyla terk ediyorsun
Ne Kara’ymış şu bahtım ah
Düşman olsan acırdı ya
Şu yokluğun boşluğunda gülümsüyorsun