Selam
İçimdekileri ve aklıma gelip duran senaryoları yazıya dökme kararı aldım. Belki de aldığım en iyi, en kolay karardı bu, ahah. Kendimi daha önce hiç anlamamışım meğer. Küçükken bir travma mı yaşadım bilmiyorum ama çocukluğumun, yaşadığım en güzel hayaller olduğunu düşünüyorum. Kime sorsan "Çok saf, çok iyi niyetli," derdi benim için. Evet, kelimenin tam anlamıyla öküz gibi saftım. Her iyi insan da hayatına iyi bir şey getirecek sanıyorsun; ta ki o insanın senin gibi düşünmediğini, aslında kötü niyetli olduğunu anladığın zamana kadar... Neyse, geçmişim boş geçti galiba.
Bu yaşıma, yani 21 yaşıma gelince, hayatımın en farkında olduğum, en güzel yaşım olduğunu anladım. Anlatmak istediğim çok şey var; yazsam belki 4-5 defter dolar ama gerek yok. İçinde yaşıyorsun ve öyle bir an geliyor ki zamanla alışıyorsun işte. Bilemiyorum... Her şeyim varken, hayatımda güzel insanlar varken değerini bilemedim, sadece sessizce izledim. Pişman değilim ama o olaylar yaşanmasaydı daha iyiydi tabii.
İyi, kötü, güzel anıları, berbat anları... Hepsini neden yaşadım ki ve neden her şey böyle oldu? Belki de Allah bana hep gerçekleri gösterdi ama benim inadım yüzünden mi böyle oldu? Yoksa bunları bir alışkanlık haline getirdiğim için mi? Ta ki o insanı hayatıma getirip, sonra geri alana kadar... Demek ki hepsi hayatı görmem, gözümü açmam içindi.
Allah'ım, bir türlü farkında olamadım. Allah'ım, senden özür dilerim.