Ben sadde ağacından kırılıp da düşen bir daldım.Emir Külal diye biri aldı ve kurtardı beni.Merhamet etti bana.Hikayemi öğretti.İlk defa onun dilinden duydum"Allah"adını.Beni de O'nun yarattığını ondan anladım.
Bir insanı sevdim o gün .Küçük yaşta,masum ve mahzun bir insanı.Bir insanı sevmek insan olmaya yeter miydi?Bilmiyordum ama dost olmaya yeterdi.
Ve ben sevmek diye birşey olduğunu işte o gün anladım.
"Demek"dedi kendi kendine "evini,vatanını, toprağını,kökünü bırakıp da buraya kadar geldin.İcinde hasret taşırsın demek.Bende taşırım.Çok ağırdır,bilirim.
Sen köksüzsün,ben öksüzüm....