Zira hedefimi ne kadar iyi tanirsam o kadar büyük ve o kadar onulmaz yaralar açardım onun gönlünde. Her insanın zaafları vardı. Saklasa da örtse de hatta kendi bilmese de hep vardı. İşte o zaafları bulmak için bekledim .
Seher vaktinde dünya yeni yeni uyanırken,dışarıda halen daha sessizlik varken ve ben umudumu yitirmiş,gücümü tüketmişken kalktım yatağımdan ve abdest aldım önce.Vücuduma değen her damlayla pişmanlığımı anlattım O'na. Hiç ses çıkmadı dilimden ama içimde ne varsa elimden,kolumdan, yüzümden,ayaklarımdan dökülen suyla anlattım.İlk defa gerçekten abdest aldığımı hissettim o köy evinin derme çatma lavabosunda,eski bir depoda ne zamandan beri kaldığını bilmediğim bir suyla abdest alırken.Ve temizlendiğimi hissettim,gerçekten temizlendigimi........