Henüz yaralanmamış insanların, yaralanana söyleyecek çok sözü olur. Henüz düşmemiş olanlar, düşeni yerini kolayca tarif eder. Çünkü hissetmediği acıyı küçümsemek kolaydır. “ Ben olsam…” diye başlayan cümleler, deneyimsizliğin küstah rahatlığıyla dökülür, dillerden. Sanki o yoldan geçmiş gibi konuşur, sanki o taşa hiç takılmayacakmış gibi emin olur. Oysa başkasının gecesi, uykusu bölünmn her zaman kısa gelir.