Bir müddet sessiz kaldılar. Bazen böyle sessizlikler olmasa herhalde insan çatlar. Konuşmak ile kusmak birbirine çok benzer ikisinde de rahatlarsın ama sonunda ortalığı berbat edersin.
Zihnimin bu görüntüleri bana neden hatırlattığını anlamaya çalışmaktan bunalıp unutmak istediğim şeyleri unutamayınca unutmanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu anladım ve Borges’in hiçbir şeyi unutamadığı için düşünme yetisini kaybeden karakteri Funes’e benzeyeceğimden korktum.