Hatice Dağ Canatan
@Htcdg
İyi kitaplar okumak, geçmiş yüzyılların en iyi insanlarıyla sohbet etmek gibidir.
Reklam
Yeniden yakılan izmaritlerin kokusunda tekrar başlayan aşkların yazgısı vardı.
İnsanlar ölüyordu ve onlardan geriye kalan eşyalar ne yapacaklarını bilemiyordu. Nesnelerin kafası karışıyordu insanlar ölünce. Sahiplerini arıyorlardı meraklı gözlerle. Yokluklarını şaşırıyor, yerlerini yadırgıyor, ha bire tozlanıyor ve tıpkı sahipleri gibi oldukları yerde çürümeye başlıyorlardı.
Sonuçta herkesin bir şehre, bir zamana, bir hatıraya, bir insana veda etme hakkı vardı bu hayatta.
"Türküler, insanlar dertlerini anlatmak için uzun uzun zahmet etmesin, anlatmak için yorulmasın, onların yerine birileri konuşsun, kederleri dünyaya haykırsın diye vardı belki de."